Vandaag zijn we naar het Pima Air & Space Museum gegaan. Even voor 10 uur kwamen we aan bij het museum en bleek het nog gesloten. We kwamen erachter dat het tegen 09:00 uur was, 1 uur vroeger dan we dachten. Het blijkt dat Arizona niet meedoet met de zomertijd, waardoor de tijd momenteel hetzelfde is als in Californië.Vervolgens gingen de poorten open en, na wat uitleg over het museum door een medewerker, liepen we naar de kassa. Het hele museum wordt gedraaid door vrijwilligers, hoofdzakelijk veteranen. Bij de kassa kochten we ook kaartjes voor de AMARC Tour.
Er werd op de website gemeld dat je het beste van tevoren kon reserveren, maar wij konden gelukkig nog kaartjes bemachtigen. AMARC staat voor Aerospace Maintenance and Regeneration Center, en is gelegen nabij Davis – Monthan Air Force Base, ongeveer 5 minuten rijden verderop.Hier staan ruim 3000 vliegtuigen in conservatie en 2000 vliegtuigen staan klaar om gedemonteerd te worden.De tour begint om half twee, dus we kunnen een paar uur rondlopen op het terrein van het Pima Air & Space Museum. Als we naar buiten lopen valt ons ten eerste een Blackbird SR-71 op, wat een stealth vliegtuig is. Vervolgens zien we diverse presidentiële vliegtuigen van Eisenhouwer, Kennedy en Johnson uitgestald staan. Een vrijwilliger vertelt ons de geschiedenis van die vliegtuigen, en zo vertelt hij ook dat de Douglas VC-118A “Liftmaster” als eerste door John F. Kennedy werd gebruikt in 1961. Kennedy vroeg hier speciaal om, omdat de normale Air Force One lange start- en landingsbanen nodig had, terwijl hij ook wou landen op plaatsen die kortere banen hadden. De Liftmaster bleef ook in gebruik tijdens Johnsons presidentiële periode. We kregen ook de gelegenheid om in het vliegtuig zelf te kijken, en zo hebben we o.a. gezien waar de president zat. Er was tevens een telefoon aan boord wat voor die tijd zeer uitzonderlijk was. In de tijd van het presidentschap van L.B.Johnson werden er ook snelheids- en hoogtemeters gemonteerd bij het bureau van de president zodat de cockpit niet telkens deze gegevens hoefde door te geven. L.B.J. was hier altijd erg benieuwd naar.Nadat we dit gezien hadden konden we ook mee met een ‘walking tour’. Een vrijwilliger leidde ons langs allerlei noemenswaardige vliegtuigen en vertelde daar een verhaal over. Zo hebben we veel geleerd over diverse fighters en bombers uit de jaren 40 & 50.Na deze rondleiding konden we nog even verder ronddwalen op het terrein waar ongeveer 250 vliegtuigen staan, en vervolgens konden we aan de AMARC tour beginnen.
We moesten wel even onze identificatie laten zien (we komen natuurlijk op een militair terrein). Zodra we door de poorten van het terrein rijden zien we onvoorstelbaar veel vliegtuigen staan, die allemaal netjes naast en achter elkaar staan geparkeerd.
Het terrein is zo groot dat er o.a. coyotes en eekhoorns tussen de vliegtuigen ronddwalen. De bus waar we inzaten ging een vast parcours af, en stopte bij elk belangrijk vliegtuig of faciliteit, waarna de gids er wat over vertelde.De 3000 vliegtuigen in conservatie kunnen elk moment in bedrijf gesteld worden.
De overige vliegtuigen worden of gesloopt of gedemonteerd, zodat de onderdelen weer verkocht kunnen worden aan landen die deze vliegtuigen nog gebruiken.
De fabriek heeft deze onderdelen niet meer, dus hier valt geld te halen voor de USA. AMARC is een defensie afdeling welke geld genereert.

Na 1½ uur waren we weer terug bij Pima, en gingen we de laatste bezienswaardigheden af. We waren ook nog van plan om naar het Titan Missile Museum te gaan, maar doordat het al bijna sluitingstijd is hebben we daar geen tijd meer voor.
We besluiten om er maar morgenochtend naartoe te gaan.

Vandaag op weg naar Tucson, Arizona. Het eerste deel van de route gaat over een tweebaansweg en we hebben onderweg veel oponthoud door wegwerkzaamheden.
Even voorbij White Sands National Monument zijn er diverse luchtmachtbases gelegen. De heldere lucht, effen bodem en lage bevolkingsdichtheid maken het tot een ideaal geheim testgebied.Een uitgelezen plek voor het testen van raketten dus. De NASA en de luchtmacht hebben er hun oefenterreinen. Onder andere de Patriotraket heeft in dit gebied zijn eerste testen ondergaan. De NASA test er landingen met de spaceshuttle. Iets verder naar het noorden, in Los Alamos is de eerste atoombom ontworpen en daarna in dit gebied getest tijdens het Manhattan project in de tweede wereldoorlog.

De weg wordt vandaag weer tijdelijk afgesloten voor alle verkeer. We mogen 30 minuten op een speciaal daarvoor aangelegde parkeerplaats gaan staan onder een brandende woestijnzon, omdat er een lancering plaatsvindt.Na het oponthoud rijden we verder en wordt het landschap steeds mooier.
Omdat we dicht bij de Mexicaanse grens rijden is er opvallend veel grenscontrole, hoewel de grens nog zo’n 20 mijl zuidelijker ligt. Ook patrouilleren er voortdurend vliegtuigen boven het gebied om illegalen op te sporen. Een aantal mijlen verder is zelfs de Interstate 10 afgesloten en moeten we langs een drugscontrole compleet met hond rijden.

Het valt ons ook op dat er voortdurend waarschuwingsborden voor zandstormen langs de weg staan. Gelukkig hebben wij daar geen last van en bereiken we de achtste staat op onze reis namelijk Arizona. Het landschap kleurt weer zo typisch rood als we op onze reis door de canyons gezien hebben. Er zijn ook weer rotsformaties te zien.
Het landschap vinden we hier mooier dan in het oosten aan het begin van onze reis.Als we in Tucson de auto bij het motel parkeren zien we dat we er al bijna 3000 mijl op hebben zitten deze vakantie.

Roswell dankt zijn bekendheid aan een incident op 4 juli 1947, om ongeveer 23:50.
Mac Brazel, voorman op een ranch 75 mijl ten noorden van Roswell, hoorde een luide knal die anders klonk dan het onweer van eerder op de avond. Twee zusters in het St. Mary ziekenhuis dachten dat er een vliegtuig was neergestort. De verkeerstoren op de militaire basis rapporteerde een dalende echo op de radar.
Al snel deed het verhaal de ronde dat er een vliegende schotel was neergestort en dat er meerdere buitenaardse wezens omgekomen waren bij de crash.
De luchtmacht ontkende het verhaal niet, maar kwam enige tijd later met de verklaring dat het een neergestorte weerballon betrof. Er werd wereldwijd aandacht aan het incident besteed en na enige tijd verflauwde de aandacht. Echter na een artikel in de National Enquirer over het voorval, eind jaren zeventig, kwam de geruchtenmachine pas goed op gang en nam het aantal ooggetuigen spectaculaire vormen aan. In de pers werd weer uitgebreid bericht over het voorval.Roswell stond voorgoed op de kaart als UFO town.

Inmiddels is Roswell een behoorlijk grote stad, en trekt het UFO Museum & Research Center bezoekers van over de hele wereld. Er worden inmiddels jaarlijks miljoenen dollars verdient aan het UFO toerisme. Er zijn maar liefst 87 restaurants, en de stad is volgebouwd met Motels. In het museum krijg je veel informatie te zien over het Roswell Incident, en andere UFO meldingen van over de hele wereld. Het bewijs van het bestaan van buitenaards leven hebben we niet gekregen, al was het wel erg interessant.

We hebben vandaag een rustig dagje “on the road”. Na het uitchecken vertrekken we richting New Mexico.Omdat The Weather Channel flinke onweersbuien in het gebied voorspelt, zien we wel hoever we komen. De reis gaat zeer voorspoedig en het is ideaal weer om te reizen. Het is bewolkt maar wel droog, dus we schieten behoorlijk op.
Het uitzicht wisselt af tussen ranches en olie boorinstallaties.

Als we New Mexico binnenrijden kan de klok weer 1 uur terug. We bevinden ons nu in de Mountain Time Zone, en het is nu 8 uur vroeger dan in Nederland.Zonder problemen en zonder regen bereiken we Roswell.
Deze plaats is bekend geworden doordat er een UFO zou zijn neergestort in 1947.
We checken in bij het Motel 6 aan Mainstreet.
Morgen gaan we ons verdiepen in het bestaan van buitenaards leven.

Na eerst in het hotel ontbeten te hebben gingen we op weg naar de Southfork ranch.
Het leek ons wijs om eerst de stad uit te rijden in verband met de files richting centrum.
De Southfork ranch is bekend van de tv serie Dallas, van begin jaren 80.De ranch ligt in de wijk Parker ten noordoosten van Dallas, dat is ongeveer 30 minuten rijden van ons hotel. De ranch leek wat kleiner over te komen dan op tv maar dat kwam door gebruik van speciale lenzen tijdens de opnames. Het beeld werd zo’n 3 keer groter gemaakt dan in werkelijkheid. Na een introductie waren we in de gelegenheid om rond te lopen door het huis en over de ranch.Daarna gingen we op weg naar het eigenlijke doel van deze stop, Dealey Plaza.
Op die plek is op 22 november 1963 een fatale aanslag gepleegd op de toenmalige president van de Verenigde Staten, John F. Kennedy.

Vanuit het raam op de 6e verdieping van de Texas School Book Depository building werd er vermoedelijk door Lee Harvey Oswald geschoten. Dit gebouw is nu ingericht als The Sixth Floor Museum.Hier is een indrukwekkende expositie van deze gebeurtenis te zien.
De expositie begint met de beginjaren van het presidentschap van Kennedy en vervolgens wordt zeer nauwgezet uiteengezet wat er op 22 november en de dagen daarna is voorgevallen. Als je zo rondloopt op die plek geeft dat wel een griezelig gevoel.

Er blijven veel vragen onbeantwoord. Zo zijn er theorieën dat Lee Harvey Oswald alleen heeft gehandeld, maar ook dat er door meerdere schutters is geschoten.
Eenmaal weer buiten hebben we de omgeving uitgebreid verkend.
Op de plek van de fatale hoofdschot is een kruis op de weg geschilderd.
Ook zagen we de plek op Grassy Knoll waar de beroemde Zapruder film is geschoten. Deze meneer Zapruder, een kleermaker, heeft als enige de hele rit langs Dealey Plaza gefilmd en zijn film is naderhand beeld voor beeld geanalyseerd.
Naderhand bleken er enkele frames te zijn verdwenen, wat de complot theorieën weer aanwakkerde.De moord op president Kennedy bleek voor de Amerikaanse samenleving een grote schok en het begin van een roerige periode in de jaren zestig.

We waren weer vroeg wakker vandaag. Alles ingepakt, uitchecken en op weg naar Dallas, onze volgende stop.Op de weg tussen Houston en Dallas zagen we een enorm standbeeld van Sam Houston, de eerste president van wat toen nog een onafhankelijk Texas was. Het beeld was zo hoog als de bomen en erg impossant.

Het was weer schitterend weer, maar volgens the Weather Channel konden we in Dallas regen verwachten. Dit bleek ook zo te zijn en zoals alles groot is in Amerika was dat ook met deze bui het geval. In no time zag je geen hand voor ogen meer en kropen de auto’s achter elkaar over de Interstate 45.

Omdat we moesten tanken draaiden we de snelweg af naar een Texaco pompstation.
Daar had het dak last van lekkage dus even opgelet waar de auto zo droog mogelijk stond. Als we na het tanken de snelweg weer opgaan, komt al snel de zeer mooie skyline van Dallas in zicht. We rijden aan de westkant om de stad richting I35.

Aan de rechterkant zien we het Parkland Hospital waar de neergeschoten president John F.Kennedy naar vervoerd is. Hij is daar ook overleden.Even verder verlaten we de snelweg en checken we in bij La Quinta Inn & Suites.Als we de kamer binnengaan blijkt dit geen verkeerde keus te zijn. De kamer is ongeveer 40 m² en van alle gemakken voorzien.
Een bankstel, bureau, keukentje, en zeer veel ruimte.

We verlaten het hotel weer en gaan Dallas verkennen. Als eerste belanden we in file bij het Texas Stadium waar net de NFL wedstrijd tussen de Dallas Cowboys en de Arizona Cardinals was geëindigd in een 24-7 overwinning voor Dallas.
De stad ziet er stukken gezelliger uit dan Houston, veel mooie gebouwen en historische plaatsen.

We rijden alvast langs het Sixth floor museum. Morgen gaan we dit bezoeken want daar is nu te weinig tijd voor. Zo te zien heeft de stad genoeg te bieden.
Gelukkig is het inmiddels weer droog geworden en breekt de zon af en toe weer door.
We eten wat in de stad en gaan weer terug naar het hotel.
Morgen valt er weer veel te zien.

Het leek ons een goed plan om vandaag downtown Houston te verkennen.
Daar aangekomen, leek het wel alsof iedereen nog sliep, hoewel het al 11:00 was.
Nadat we de kaart erbij pakten, zagen we dat het toch echt het “Historic Downtown” was.
We zaten goed alleen was het centrum uitgestorven. Zelfs de restaurants waren in het weekend gesloten. Winkels waren er ook niet, alleen kantoorgebouwen.
Op sommige plekken waren er wel wat wegwerkers bezig.Vervolgens een paar keer op en neer gereden, en wat mooie plaatjes geschoten.De bevolking bleek vandaag te winkelen in de Malls die rondom Houston in de buitenwijken lagen, want daar was het wel erg druk. Down town Houston viel ons erg tegen, dus we besloten om richting Galveston te rijden. Dit is een plaatsje aan de Golf van Mexico.
Hier richt men zich op de visserij en natuurlijk de olie industrie. Het zag er wel leuk uit en we parkeerde de auto bij de haven. In de haven lagen diverse boorplatforms.
Een daarvan was ingericht als museum.We vonden het een interessante expositie. We zijn een stuk wijzer geworden over het ontstaan, de opsporing en de winning van olie en wat er zoal met olie gedaan kan worden. We verlieten het platform tegen sluitingstijd.
Op de kade was ook nog een uitstalling van mooi opgepoetste auto’s met hun trotse eigenaren te zien. Bij een Ford Mustang bleek zelfs het spruitstuk onder de motorkap verchroomd te zijn. Sommige mensen blijken heel ver te gaan in hun liefde voor de auto.

Klokslag 10:00 stonden we bij de ingang van Space Center Houston.
Eerst de gereserveerde kaarten voor de level 9 tour opgehaald en na de security check naar binnen. De level 9 tour is een uitgebreide rondleiding over het complex van de Nasa, en brengt je op plaatsen waar de normale tour niet komt.
Na 11-9 was er een bezoekersverbod uitgevaardigd, maar vandaag de dag is er weer een rondleiding mogelijk, zij het in beperkte mate. Per dag mag er maar een groep van 12 personen de tour volgen en gelukkig hoorde wij vandaag bij die 12 personen.

De tour zou om 11:45 beginnen dus we hadden tijd voor een documentaire over de astronauten opleiding. Ook was er een demonstratie van een spaceshuttle lancering met veel rook- en geluidseffecten om het zo goed mogelijk te simuleren.
Daarna gingen we naar het startpunt van de tour en maakten we kennis met Jim en Luann.Luann en Jim waren onze hosts van vandaag en Jim had een goed gevoel voor humor dus dat beloofde een leuke dag te worden.

De eerste stop was het personeelsrestaurant waar we lunch kregen. Daarna reden we het terrein af naar de Boeing vestiging in Houston. Hier ligt een groot bassin waar de astronauten oefenen met werken aan het ruimtestation. Om werken onder gewichtsloze toestand te benaderen wordt er onder water geoefend. We zagen hier hoe een astronaut van zijn pak werd ontdaan, met behulp van 3 man. Deze astronaut zal met de eerstvolgende shuttlemissie meegaan, wat waarschijnlijk in de zomer van 2005 zal zijn.

Vervolgens weer terug naar het NASA terrein waar we de originele controlekamer van de Gemini-, Apollo- en de eerste spaceshuttle missies kregen te zien.
Deze controlekamer heeft ruim 30 jaar dienst gedaan, maar door de moderne techniek was het nodig om een nieuwe Mission Control Center te bouwen.
Ook dit centrum kregen we in bedrijf te zien want hier wordt het internationale ruimtestation ISS begeleid. Dit station cirkelt in ongeveer 90 minuten om de aarde.

De volgende controlekamer was bestemd voor de spaceshuttle vluchten, en hier werd een vlucht gesimuleerd. Er wordt heel wat afgeoefend in Houston.
Verder kregen we nog de vacuüm testkamer te zien waar alles wat de ruimte in gaat getest wordt onder vacuüm. Zo werd hier ook de Mars Exploration Rover getest.

In een andere ruimte zagen we een astronaute (een payload specialist) oefenen met de robotarm die aan een orbiter vastzit. De Nasa is ook bezig met het ontwerpen van robots, en ook daar kregen we een impressie van.
Vervolgens nog naar Hangar X gegaan waar de X-38 staat.
Dit is een onvoltooid ruimtevoertuig dat een kleine groep mensen kan vervoeren.

Vervolgens weer naar buiten naar Rocket Park waar een originele Saturn 5 met Apollo capsule staat. Dit was de Apollo 18 die op het laatste moment gecanceled werd.

Kortom over elk gebouw wat we zagen was wel een wetenswaardigheid te vermelden.16:30 waren we weer terug bij het hoofdgebouw waar we de expositie nog bekeken hebben.
Als volgend jaar de lancering van de Space Shuttle Atlantis plaatsvindt, zullen we daar toch anders naar kijken dan in het verleden.

We beginnen aan de 2e etappe naar Houston, een afstand van ongeveer 385 mijl.
Er wordt behoorlijk aan de weg gewerkt onderweg, maar gelukkig staan de file’s alleen aan de andere kant van de weg.

Als we de grens tussen Louisiana en Texas gepasseerd zijn stoppen we bij het visitor-centre om wat kaarten en folders uit te zoeken.Terug op de interstate ontdekken we dat er een plaats genaamd Nederland in de buurt is gelegen. Het lijkt ons leuk om daar een kijkje te nemen.
Op het eerste gezicht ziet het er wat vervallen uit, maar als we wat verder door rijden valt dat toch wel mee. Het plaatsje heeft zelfs een mall.We eten wat bij de locale vestiging van Subway, een soort broodjeszaak.
Doordat de amerikanen vaak nogal wat gewicht meetorsen, is er een gezond eten cultuur aan het ontstaan.Subway springt hier handig op in. Je kunt er zelf een sandwich laten samenstellen en tijdens het consumeren kan je op het servetje, op de frisdrankbeker en op de posters lezen hoe weinig calorieën je maar binnenkrijgt.
De broodjes smaken prima en daar gaat het ons om.Als we weer verder rijden krijgen we na een uurtje de skyline van Houston te zien, erg mooi. Ook hier blijkt weer dat er in amerika niet op een snelweg meer of minder wordt gekeken, want als op een bord spaghetti liggen de fly overs om het centrum van Houston.Wij vinden het allemaal erg indrukwekkend en zo mooi dat we bijna vergeten op te letten of we wel de goede afslagen nemen. Op de file informatieborden kan je aflezen hoeveel minuten je nog nodig hebt naar je afslag. Ziet er gelikt uit en het klopt ook nog.We checken in bij de Quality Inn schuin tegenover de NASA.’s Avonds hebben we voor het eerst problemen met inbellen en lukt het niet om verbinding met Internet te krijgen.
Dat is wel balen maar rond 23:00 lukt het toch om even in te bellen met een lage snelheid.

Vandaag zijn we via Alabama en Missisippi in New Orleans (Louisiana) gearriveerd. Onderweg zijn we in een andere tijdzone belandt en hebben we de klok een uur terug gezet.

Totaal hebben we vandaag ongeveer 376 mijl gereden. Dat lijkt veel, maar doordat het verkeer op de Interstate over het algemeen erg rustig is, stuur je ongemerkt heel wat mijlen weg.

We hebben vanmorgen rustig aan gedaan.Eerst gratis koffie gedronken in het motel en daarna getankt voor $1.69/gallon.We hebben onderweg gegeten, dat bevalt ons beter.
Na een voorspoedige trip door een moerassig gebied kwamen we om 14:00 aan bij het Super 8 motel in New Orleans. We hadden dit motel gisteravond op internet opgezocht en gereserveerd. Handig als je een notebook mee hebt op reis.

Het motel ligt gelijk aan de afrit van de Interstate 10, vlakbij het centrum en is van goede kwaliteit. We hebben een VIP pas van Super 8, waarmee je 10 % korting op de kamerprijs krijgt.De dame bij de receptie kon ons uitgebreid informeren over parkeren in de stad en wat er allemaal te bezichtigen is.

French Quarter (met Bourbon Street), Superdome, French Market en de Riverwalk zijn wel de touristische trekpleisters. We hebben een paar uurtjes rondgelopen en wat gegeten in New Orleans.Het is voor ons meer een tussenstop op weg naar Houston, ons volgende reisdoel.

‘s Avonds het reisverslag weer bijgewerkt, ook hier weer geen problemen met inbellen.

Perfect geregeld die gratis local calls, moeten ze in Nederland ook invoeren!