Vandaag vertrekken we uit Orlando, en beginnen we met de coast to coast trip.
Auto ingeladen, goed opgelet dat we niks hebben laten liggen. Vervolgens uitchecken, en zijn we gaan rijden. Onderweg zijn we maar wat gaan eten, want we hadden nog geen trek.

Het is even zoeken naar de juiste richting, maar zonder veel problemen komen we op de Florida Turnpike, en is het alsmaar rechtuit rijden. Hebben we gelijk de mogelijkheid om alle knopjes van de auto uit te proberen. Ook hebben we voor de eerste keer getankt.
Dat kostte maar $1,49 per gallon. Dat is omgerekend ongeveer 45 eurocent per liter.

We zijn doorgereden tot Tallahassee waar we een motel gezocht hebben.
We hebben vervolgens de stad verkend, maar dat viel behoorlijk tegen.
De omgeving zag er rommelig uit, en een echt centrum konden we niet ontdekken.
Het weer is hier wel beter dan in Zuid-Florida. De zon schijnt hier volop, terwijl we in de omgeving van Orlando regelmatig regen hadden.

In het motel hebben we nog gebeld naar Houston om een Level 9 Tour te reserveren voor vrijdag bij NASA. Dit gesprek nam nogal wat tijd in beslag, vooral omdat de helft van het gesprek bestond uit het spellen van onze namen. Er was gelukkig nog wel plek, want er kunnen elke dag maar twaalf mensen de tour doen.

Op tijd vertrokken we vandaag naar Kennedy Space Center. We zijn er inmiddels aan gewend dat alles in Amerika groot is maar dit complex is gigantisch.
Bij binnenkomst kregen we direct te maken met een uitgebreide veiligheidscontrole.

Vervolgens zijn we gelijk met de tourbus meegegaan. Rijdend over het complex krijg je uitgebreide informatie. De eerste stop was een observatiecentrum bij het lanceercomplex van de spaceshuttle. Vanuit het assembleer gebouw wordt de shuttle met een snelheid van maximaal 1 mph naar het lanceercomplex gereden, een afstand van 3 1/2 mijl.
Hier is ongeveer 8 uur voor nodig.

Elk kwartier vertrekt er een bus naar de volgende stop, het Apollo / Saturn Center.
De originele controlekamer is hier te bezichtigen en er wordt een lancering nagebootst, compleet met licht en geluidseffecten. Vervolgens kom je in een hal waar de Saturn raket is te bezichtigen samen met allerlei capsules.

Er zijn ook hier weer diverse voorstellingen, en je kan zelfs op de foto in gewichtsloze toestand. Als de tourbus je weer terug bij het bezoekerscentrum heeft gebracht valt hier ook nog zeer veel te zien. Vandaag was Walt Cunningham (een Apollo 7 astronaut) aanwezig om zijn boek te signeren en vragen te beantwoorden.

In het Launch Status Center werd er een demonstratie over Space Shuttle Orbiter tegeltjes gegeven. Deze tegeltjes bestaan uit 10 % silicone en 90 % lucht en dienen de Orbiter te beschermen bij terugkeer in de dampkring.
Er werd een gasvlam op de tegel gericht terwijl de man het met zijn blote hand vasthield. De tegel werd vuurrood maar de man gaf geen krimp, dus het isolerend vermogen is indrukwekkend. Toen de vlam weggehaald werd, verdween de vuurrode gloed en koelde de tegel snel af.

Omdat het al laat geworden was zijn we verder gegaan naar het U.S. Astronaut Hall of Fame. Dit is een museum waarin alle Amerikaanse astronauten worden geëerd.
Ook zijn er interactieve demonstraties, zoals een G-krachten turbine en een Space Shuttle Orbiter landings simulator.

Inmiddels was het al sluitingstijd, dus moesten we de zaak verlaten.
Eigenlijk is 1 dag dus te kort om alles te bezichtigen. Zo hebben we de IMAX films moeten laten schieten, net als een paar exposities. Het is wel mogelijk om je kaartje te laten stempelen zodat je de tweede dag nogmaals naar binnen kan.
Als je de tijd hebt is dat beslist een aanrader.

Na een redelijke nachtrust zijn we bijtijds opgestaan, en hebben ontbeten in het hotel.
All you can eat for $3.99, maar dat hebben we beperkt gehouden omdat het aanbod nogal tegenviel.
De jetlag valt tot nu toe mee, maar toch maken we er vandaag een rustig dagje van.

We zijn aan de gang gegaan met het reisverslag, en hoewel er wat problemen waren om een en ander online te krijgen is dit toch gelukt. De telefoon heeft een RJ-11 aansluiting, dus de stekker losgehaald, de laptop aangesloten en inbellen via een lokaal telefoonnummer van Compuserve. Alles werkt gelukkig naar wens, want we hebben ook al e-mail ontvangen. Gelijk even de voetbaluitslagen bekeken, want inmiddels zijn die ook al bekend. Ajax heeft met 6-0 gewonnen dus dat zit wel goed.

We gaan de buurt verkennen met de auto, want lopen is niet te doen hier.
Al rijdend richting Orlando komen we de ene na de andere bekende attractie tegen.
We belanden in de Florida Mall, een van de vele winkelcentra hier. Bij de foodcourt tellen we 17 verschillende counters waar je wat kan bestellen, om het daarna op het plein te nuttigen. Daarna diverse winkels bekeken, waarbij ons opviel dat veel dvd’s in Nederland goedkoper zijn dan hier.

Bij Sears op de tv afdeling nog een stuk van de Formule 1 in Indianapolis gevolgd.
Het einde konden we niet zien, want als we terug komen blijkt er honkbal uitgezonden te worden op het sportnet.
Buiten gekomen lopen we tegen een muur van warmte aan. Het is inmiddels ook wat gaan regenen. We sturen naar de Walmart om wat voedsel en drinken in te slaan.
De Walmart is een soort winkelcentrum op zich. Er worden over de 100.000 artikelen verkocht zoals de normale supermarkt producten maar ook kleding, fietsen en wapens!

We kopen o.a. een Coleman koelbox voor $9,34 dus onze drank blijft straks lekker koel.Bij het hotel aangekomen blijkt het al weer avond te zijn.Nog even alles op internet zetten en dan naar bed want de oogjes beginnen alweer zwaar te worden.

’s Morgens om 8 uur kwamen we aan op Schiphol, waar we gelijk zagen dat onze vlucht een vertraging had opgelopen. In plaats van 11:15 vertrok onze vlucht pas om 13:30.
Het ongemak werd direct vergoed met een paar vouchers waarmee je wat te eten kon kopen. Deze hebben we natuurlijk optimaal gebruikt.

Om 13:45 maakte de boeing 767 zich los van pier G-4, en was onze vakantie echt begonnen. De films aan boord waren vermakelijk. Vooral The Italian Job viel in goede aarde.

We kwamen om 16:00 lokale tijd in Chicago aan. Er waren een hoop passagiers die problemen hadden met hun aansluiting, dus die mochten als eerste van boord.
Onze vlucht was op Schiphol al overgeboekt, dus wij hadden geen haast.
De douane-passage gaf geen problemen. Dit komt natuurlijk door de goede relatie tussen Nederland en de VS sinds Jéép de Hoep Schééfer benoemd is bij de NAVO.
Op de C terminal weer door de security check. Deze keer mochten we de laptop apart op de band leggen en de schoenen uitdoen.

Even wat gegeten bij een food court, en vervolgens om 17:45 de vlucht genomen naar Orlando. Onderweg een hoop turbulentie door verschillende onweersbuien.
Om 22:00 lokale tijd kwamen we aan op het vliegveld van Orlando.
De auto vervolgens opgehaald bij Hertz waar ze ook weer een grotere stapel papierwerk hebben gekregen doordat de eerste 2 aangeboden auto’s niet naar wens waren.
We hebben nu een bronskleurige Ford Taurus.

Na een half uur rijden kwamen we aan bij het Travellodge hotel in Kissimmee, wat we vanuit Nederland al gereserveerd hadden.
Nog even wat drinken en om 01:00 lokale tijd gaan we slapen.

Om 5:45 op weg naar het vliegveld. We willen geen risico lopen om vast te komen staan. We kunnen goed doorrijden en als we op de 405 rijden verwachten we geen problemen meer. Al snel zien we LAX.
Nog even aftanken en we gaan op weg naar Alamo.
Dit gaat ook al zeer snel. Op een handterminal tikken ze de mijlenstand in, het nummer van de auto. Vervolgens printen ze een bon uit en we worden met de bus naar de United Terminal gebracht.

Aan de balie nog geprobeerd om een eerdere vlucht naar Chicago te krijgen, maar alles zat vol. Op het vliegveld ontbeten en wat lezen, want er was verder niets te doen.

Bij instappen blijkt de vlucht met 15 plaatsen overgeboekt te zijn en je krijgt $400 als je een latere vlucht neemt. In het vliegtuig loopt het bod op tot uiteindelijk $600.
Eindelijk gaan we dan en volgens de piloot komen we 16:15 aan in Chicago. Dat is weer meegenomen. We komen aan op gate B20 en het vliegtuig naar Amsterdam vertrekt vanaf gate B17. De koffer gaat zelf verder via United, dus dat scheelt weer tijd. Dat is wel mooi van de USA, elke grotere maatschappij heeft zijn eigen terminal op de luchthaven.

Ook hier blijkt de vlucht zwaar overgeboekt te zijn. Het blijkt een reisgezelschap uit Nederland te zijn wat overgeboekt is. Als ze hier nu ook eens gaan bieden valt erover na te denken. Men biedt maximaal $400 in reischeques die 1 jaar geldig zijn. Daar doen we het niet voor.
Onze namen worden omgeroepen , of we even bij de balie willen komen. Het blijkt dat we andere plaatsen krijgen. We komen in de Business Class te zitten. Dat is beslist geen tegenvaller want de verzorging is ook Business Class. Maken we dat ook nog eens mee.
Zeer ruim zitten, echt servies, 4 stewardessen op 48 plaatsen.
Dat is wel uit te houden gedurende 8 uur.
Door alle plaatsproblemen vertrekken we wel bijna 1 uur te laat.
Door de fikse meewind die je hebt op het noordelijk halfrond als je naar het oosten vliegt komen we op tijd aan in Amsterdam.
We zijn als een van de eerste het vliegtuig uit waardoor we langer op onze bagage moeten wachten. Als we door de douane komen zien we Jennifer, Els en Bert staan in de aankomsthal. Dat is leuk, hoeven we niet met de trein naar huis.

Bert rijdt naar Alkmaar, gaat werken en Els rijdt verder naar huis.

Geen wekker gezet. ’s Morgens eerst naar Paramount. Er zijn helaas geen video opnames toegestaan. Er wordt veel gepraat, maar er is weinig actie te zien. We zijn op het verkeerde moment gekomen. De zomerstop is in volle gang, dus eigenlijk wel te verwachten.
We hebben nog wel de hevig afgedekte set van Frasier gezien (we zagen niets herkenbaars). Leuke feit is dat Kelsey Grammer (Dr. Frasier Crane) al meer dan 20 jaar op dezelfde set werkt. Voor Frasier was dit namelijk de set van Cheers waar Frasier een spin off van is.

We komen ook nog langs een container waar een futuristische deur tegenaan staat. Waarschijnlijk een prop van Star Trek. Vervolgens lopen we langs een trailer waarop staat dat de special effects crew van Star Trek Voyager, en Enterprise aan het werk is. Leuk detail is dat op het logo van Enterprise het schip duidelijk te zien is. Op dat moment was dat nog niet bekend gemaakt aan de pers.

Vervolgens komen we langs de set van “Enterprise”. Hier staan 2 acteurs in bijbehorende uniform te praten met elkaar. Het filmen is binnen in volle gang. Wanneer we vragen aan de acteurs of we een foto mogen maken (waarop zij “ja” zeggen) komt er een bewaker op ons af en schreeuwt “No pictures!”.
De reden is dat de show nog niet uitgezonden is. Een foto van 2 acteurs in hun Star Trek Uniform is dan natuurlijk veel geld waard en er zijn veel bladen die zo’n foto zouden willen bemachtigen.
’S Middags Mel’s Diner opgezocht om nog een T shirt voor Bas te kopen.
Omdat er nog tijd voor is een rit gemaakt door Beverly Hills om te ontdekken waar de sterren wonen.
De huizen zijn enorm, tenminste wat je er van kan zien want de heggen om de huizen zijn van nog groter formaat. Ook nog even een ritje over Rodeo Drive gemaakt, een soort P.C.Hooftstraat. ’s Avonds tassen ingepakt voor de terugreis.

Gezien de verkeersdrukte hier de wekker op 6:15 gezet. Universal studio gaat volgens de tickets om 8:00 open en we willen op tijd zijn. Ontbijten doen we wel in het park. Als we parkeren blijken we een van de eerste te zijn. Bij de ingang moeten we wachten want in plaats van 8:00 gaat het park om 8:40 open. Snel naar binnen maar 100 meter verder moeten we weer stoppen. We worden tegengehouden, want het achterdeel van het park gaat pas om 9:00 open. Dit hadden ze wel even beter aan kunnen geven. Om 9:00 mogen we eindelijk verder en de dag kan beginnen.Het park is behoorlijk groot en er valt zeer veel te zien. Back to the Future – The Ride, Tramride, Jurassic Park Splash, Backdraft en Lucy Ball zijn een paar van de attracties. Je vervelen doe je hier niet snel . ‘s Avonds eten we bij Hardrock Café wat bij het park gelegen is.

Vandaag geen wekker gezet. We gaan naar LA downtown verkennen en alvast kaartjes kopen voor de Universalstudio’s Hoeven we morgen niet in de rij te staan.
Het is behoorlijk druk op de snelweg. Dit zijn we niet gewend de afgelopen weken. De maximumsnelheid is ook verhoogd naar 65 á 70 mijl per uur, en het verkeersbeeld is veel onrustiger door het veelvuldig veranderen van rijstrook door veel automobilisten. Opletten is het motto.

We parkeren de auto op een bewaakte parkeerplaats voor $3,50 en gaan lopen. We zitten in een mexicaanse wijk en het ziet er allemaal erg smerig uit. Het wemelt hier ook van de zwervers.
We belanden in het kantoren centrum van de stad. Hier is het aangenamer.
Als we bij het visitecentrum informatie verzamelen blijkt dat ze ook universal kaartjes verkopen met $10 korting. Gelijk meegenomen dus.
Omdat LA geen echt centrum heeft gaan we terug naar de auto. Het blijkt dat LA heel veel bewaakte parkeerplaatsen heeft, en het kost ons enige moeite om de auto weer terug te vinden. Volgende keer toch maar even opschrijven waar we hem achtergelaten hebben.

We rijden richting Hollywood en parkeren in een garage bij Hollywood Boulevard. Hier gaan we naar het Hollywood Entertainment Museum.
Na 15 minuten begint de rondleiding. We zien de set van Star Trek: The Next Generation en de bar uit Cheers. Er wordt ook getoond hoe het maken van een film in zijn werk gaat, Verder werpen we een blik in de in opslagruimte van kostuums en decorstukken.

Daarna lopen we over de walk of fame, een trottoir aan beide zijden van Hollywood Blvd met zo’n 2000 marmeren sterren ingelegd.
Als je iets wilt voorstellen in het entertainment wereldje hoort je naam hierbij te staan.
Dit gebeurt niet zomaar, want elke aanvraag moet goedgekeurd worden door de Amerikaanse Kamer van Koophandel en er dient een bedrag van ruim $7000 betaald te worden.

Bij het Mann’s Chinese Theater op nummer 6838 zijn er je ook voet- en handafdrukken te bezichtigen van filmsterren
Als we later de parkeergarage uitrijden zien we een filmploeg alles klaarmaken voor opname. Diverse apparatuur staat opgesteld en er staan een paar trailers. Dit is dus echt Hollywood.

We zoeken vervolgens de snelweg weer op. We zijn niet de enige, want het is weer immens druk. 16 baans wegen (8 banen voor elke rijrichting) en het staat muurvast. Als we langzaam aan bij Thousand Oaks komen wordt het wat rustiger.

Om 18:05 komen we aan bij het hotel. Hier blijkt dat onze reservering net uit de computer gehaald is. Gaat toch niet zo lekker dat reserveren bij Motel 6.

Later komen we er achter dat we gereserveerd hebben met een creditcard waarvan de verloopdatum inmiddels bereikt is. Gelukkig zijn er genoeg kamers beschikbaar. We kunnen kiezen of we boven of beneden willen zitten. We kiezen voor beneden.
Op de kamer knippert de telefoon en blijkt er een fax van Carla te liggen bij de receptie.
Daar dit ons laatste motel is halen we alles uit de auto en gaan op zoek naar een eetgelegenheid. Omdat Theo in ’79 hier geweest is weet hij dat aan de andere kant van de snelweg een winkelcentrum zit. Het is natuurlijk wel veranderd maar we vinden ook een italiaan (la bella luna) waar we zeer goed gegeten hebben. Het heeft een erg vriendelijke bediening en zeer goed eten. Bij het dessert komt de serveerster met een schaal “voorbeeld”-desserts waar je er één uit kan kiezen.
We zitten al vol dus we gaan voor de koffie deze keer.

Nog wat shoppen in de supermarkten weer op weg naar het motel, het is inmiddels al weer laat geworden.

Om 6:50 al vertrokken richting Los Angeles.
Onderweg komen we veel politie tegen, dus we houden ons aan de snelheid.
Richting LA wordt het steeds drukker op de weg. Omdat we eerder dan verwacht bij LA arriveren rijden we nog een stuk LA in waar we een motel gaan zoeken in Hacinda Heights.
We moeten tot 14:00 wachten om een kamer te krijgen.
Men is nog bezig met het schoonmaken. Daarom gaan we maar een stukje lopen in de omgeving. Het valt ons op dat er niet erg rekening wordt gehouden met voetgangers in deze omgeving. Een auto is hier geen overbodige luxe.

Geen wonder dat Amerikaanse gezinnen vaak meer dan 1 auto hebben. Om 13:50 krijgen we een kamer toegewezen. We drinken wat op de hotelkamer en gaan daarna verder de buurt verkennen. We vragen bij de receptie waar we een bioscoop kunnen vinden, want het lijkt ons wel leuk om een filmpje te pakken in de stad waar ze gemaakt worden.
Uiteindelijk belanden we in een grote ‘mall’, waar ook een bioscoop met 20 zalen in zit. De parkeerplaats staat behoorlijk vol, want alles is open op zondag.
We reserveren de film “Jurassic Park 3” die om 5 uur weer zal beginnen. Half 5 lijkt ons een mooie tijd om de bioscoop binnen te gaan, maar het blijkt dat de bioscoop dan al behoorlijk vol zit.Aangezien je geen plaatsen toegewezen krijgt (de easyjet-methode) moet je ze zelf zoeken. Lege plaatsen zien we veel, maar ze worden bijna allemaal bezet gehouden. Uiteindelijk kunnen we niet allemaal bij elkaar zitten. Gelukkig zitten we allemaal wel op een stoel, want sommige mensen hebben de pech om in het gangpad te zitten.

Na de film wat gegeten in de mall. Je had een food court waar allemaal eet-tentjes aan zaten. De bestelling kon je dan aan tafels in het midden opeten. Zo had dus elk tafeltje wel wat anders te eten. Sommige mensen hadden een Japans gerecht besteld, en andere zag je een pizza opeten.

Toen we weer buiten kwamen zag de parkeerplaats een stuk leger uit. Het was nog behoorlijk warm en de zon stond laag tegenover ons met het rijden, dus we moesten goed oppassen op weg naar het motel.

De volgende ochtend zijn we verder gereden richting Monument Valley.
Als je over de 1nterstate 63 rijdt in zuidelijke richting zie je aan de horizon de contouren van deze vooral uit westerns beroemde vallei. De zon staat ook goed om mooie foto ’s te maken. Omdat we snel inlopen op de planning overleggen we tijdens een stop wat voor voordeel we hieruit kunnen halen.

Mede door het uur tijdswinst (tijdzone) is er nog ruim tijd om alvast richting Grand Canyon te gaan. Bij een tankstation onderweg het gereserveerde motel afgezegd, wat geen enkel probleem is als je het reserveringsnummer maar hebt en voor 1700 uur belt.

Hier en later tijdens een andere stop valt ons op dat de indianen hier op zijn zachts gezegd nogal humeurig zijn.
Je krijgt een deur in je gezicht, geen goedemorgen terug of zoals de vrouw in de winkel tijdens onze volgende stop helemaal geen woord tijdens het afrekenen.
De prijs werd nog niet eens genoemd, zwijgend wordt geld aangepakt en wisselgeld terug gegeven. Zou dit nog steeds te maken hebben uit onvrede over hun afgepakte land?

Om 1400 uur komen we aan bij Grand Canyon, we nemen de south rim ingang.
Het is filerijden naar de uitzichtspunten en bij elke stop komen we dezelfde touristen tegen. De canyon is wel immens groot en eigenlijk niet goed te overzien vanaf de weg.
Peter heeft daarom een verassing in petto en we rijden richting vliegveld.
Hij tracteert op een helikoptervlucht boven de canyon.
Bij inschrijving voor de vlucht worden we gewogen en krijgen we een instructievideo te zien.

Ongeveer 45 minuten later klinken onze namen over de intercom,.. we gaan.
Het blijkt dat we met ons drieën een helikopter hebben.
Bas heeft weer mazzel en mag voorin zitten naast de piloot.
Na het vastbinden in de gordels koptelefoon op en luisteren naar de uitleg van de piloot, afgewisseld met commentaar van een geluidsopname over de canyon.

Het blijkt dat de informatie in het Nederlands gegeven wordt, erg verrassend om te horen.
Van bovenaf blijkt pas hoe enorm spectaculair de canyon is. Sensational!!
Na terugkomst aan de grond ongeveer een half uur later nog even de piloot gefilmd en op weg gegaan naar Williams. Deze plaats lag vroeger aan de Route 66 en men doet er alles aan om je hierop te wijzen.
De manager van het motel blijkt ook alweer een fan van dutch football te zijn. De namen Cruyff en Van Basten schieten hem als eerste te binnen. De stad wemelt van de motels en er is een historische parade gaande. Het eten was een tegenvaller.
Geen refills en de cheeseburger werd geserveerd met een zakje chips in plaats van frites.
De kwaliteit is ook niet om naar huis over te schrijven.

Als Peter navraag doet wordt geopperd dat we maar iets anders hadden moeten bestellen.
Bas heeft later nog trek en omdat het motel tegenover de Safeway is gelegen slaan we naast het bier en de nootjes ook nog een bakje yoghurt voor hem in, de kleinste die er was;)
Blijkt toch nog 1 liter te zijn. Bespeuren we hier wat moeite om het op te krijgen?
Op de televisie draait de film Top Gun met reclame onderbrekingen.

In Nederland is het ondanks de commerciële omroep toch nog niet zo erg als hier.