Als we naar Denny’s lopen voor het ontbijt zien we luchtmachtpersoneel hetzelfde doen.
Ze blijken ook in het Motel 6 te logeren tijdens de airshow. Vandaag weer een overheerlijk ontbijt met onbeperkt koffie, en dat voor totaal $ 8,50 pp
Je betaalt voor een mok koffie $ 1,40 en dan wordt het gewoon elke keer bijgevuld.

We pakken de spullen in de auto en rijden naar Monterey. Als we aankomen, zien we een cruiseschip in de baai voor anker liggen. We maken een paar foto’s en gaan naar de Tourist Information voor informatie over de 17-Mile drive. Na uitleg gaan we op pad.
Helaas trekt er weer een dikke mist op uit zee en zijn mooie foto’s niet mogelijk.We wachten het even af en besluiten vervolgens om eerst naar Carmel te gaan, iets zuidelijker gelegen. Als je in Carmel wilt wonen, moet je wel een paar dollars meebrengen. Clint Eastwood is hier nog twee jaar burgemeester geweest, dat is ook mogelijk in Amerika. Kijk maar naar Arnold Schwarzenegger en Ronald Reagan. In Carmel zijn neon reclame’s en uithangborden verboden. Dat is onesthetisch, evenals een ijsje eten op straat. Toen Eastwood het voor het zeggen kreeg heeft hij dat laatste gelijk weer afgeschaft. Het is wel een mooi plaatsje.Hier staat ook een van de tolpoorten voor de 17-Mile drive. Voor $8,25 mogen we doorrijden. Helaas hebben we weer last van de mist. Het weer kan niet altijd meezitten. We rijden weer richting snelweg en gaan richting San Francisco.
Onderweg maken we nog een stop in Silicon Valley. Ook hier weer schitterende huizen en een mooie woonomgeving.

Als we San Francisco bereiken rijden we gelijk een paar toeristenplekjes af voor wat foto’s want de lucht is gelukkig weer helder. We stoppen bij de Golden Gate Bridge en we bekijken de huizen op Websterstreet. Deze worden gerenoveerd, dus foto’s maken we maar niet.

De hellingen zijn weer indrukwekkend. Wel even wennen om hier weer te rijden.
Hellingen van 25 % zijn geen uitzondering. Dan is een automaat wel lekker, je trapt gewoon het gas in en de auto gaat wel naar boven. Alleen de hellingproef moet je wel beheersen hier. Aan het eind van de middag rijden we naar het hotel. Vanuit Nederland hebben we het Hampton hotel in zuid San Francisco gereserveerd.Het ligt ongeveer 10 mijl vanaf Union Square. Het is echt een super hotel.
De kamer is ongeveer 30 m² en bevat een koelkast, magnetron, koffieapparaat, eethoek, bureau, drie telefoons waarvan één in de badkamer en gratis breedbandinternet!
Dat is eindelijk weer eens een lekkere snelheid. Dan is zo’n telefoonlijntje maar behelpen. ’s Avonds hebben we wat gegeten bij één van de vele Italiaanse restaurants in de omgeving.

Na een rumoerige nacht door lawaai op de galerij en het doorgaande verkeer wat vermoeid opgestaan. We hebben geen haast vandaag. We gaan we eerst de was weer even wegwerken. Helaas zit de wasruimte op slot en is zelfs door het personeel niet open te krijgen.We gaan na het ontbijt dus maar gelijk rijden en vanmiddag een motel zoeken met was en droogmachines.

We maken er een rustig dagje van. Het is vandaag onze laatste stop voor de eindbestemming San Francisco. Rustig toeren we door het afwisselende landschap.
De borden geven aan dat het om een Scenic Route gaat en dat klopt aardig.
We komen boerderijen, katoenplantages, fruitkwekerijen en boomkwekerijen tegen.We nemen de tijd voor een terrasje, want het is alweer mooi weer.
Vandaag sturen we weer terug naar de kust van Californië, richting Monterey.
Als er nog tijd voor is willen we de 17 mile drive gaan verkennen. Als we in het gebied aankomen, verzetten we dat naar morgen, want door het mooie weer is er erg veel smogvorming. Mooie foto’s en vergezichten kan je dan wel vergeten.
We proberen het morgenochtend wel, dan hebben we ook minder zonlicht tegen.

In de buurt van Salinas horen we een grote knal en zien dikke rookwolken aan de horizon.Volgens de kaart ligt daar een vliegveld en we vrezen een ongeluk.
De rookwolk verdwijnt echter weer snel en als we dichterbij komen horen we het geluid van laagvliegende vliegtuigen. Er is een vliegshow in Salinas.We besluiten een kijkje te gaan nemen. Als we dichterbij komen ligt naast het vliegveld een Motel 6, wat we gelijk boeken voor de nacht. Snel het wasgoed in de machine gedaan en op het parkeerterrein naar de vliegbewegingen gaan kijken.
De ene stunt is nog spectaculairder dan de andere.
Het mooist vinden we de show van vijf F-16’s van het U.S. Airforce Thunderbirds.

Als de avond valt is de temperatuur gezakt naar zo’n 18 graden en hoeven we voor het eerst geen gebruik te maken van de airco.

Vandaag een dag van contrasten. Vanmorgen reden we nog over de drukke autowegen van Los Angeles. Eind van de ochtend toeren we door de citrus boomgaarden van midden Californië en ’s middags rijden we door Sequoia National Park.

We willen namelijk de beroemde Sequoia bomen zien. Als we net in het park rijden zien we flinke rookontwikkeling aan de horizon. Er blijkt eind juli blikseminslag geweest te zijn waardoor brand is ontstaan. Het parkbeheer wil de natuur zijn gang laten gaan en blust de brand niet, maar controleert alles wel. Zolang de brand zich niet verspreid doet men niets.

Als we de nodige kilometers gestegen zijn zien we de eerste bomen staan.
Ze zien er echt enorm uit. Het gaat hier dan ook om de hoogste bomen ter wereld.
De bomen worden met gemak ruim 100 meter hoog en 2000 jaar oud.
De bast voelt zacht aan en ziet er wat nagemaakt uit.

Als we doorrijden moeten we de snelheid laten zakken tot 10 Mph. Niet alleen is de weg erg slecht, er lopen ook voortdurend eekhoorns en hagedissen over de weg.
We komen bij Tunnel Log. Hier ligt een omgevallen boom over de weg.
Geen probleem want er is een uitsparing in gemaakt, dus we kunnen gewoon doorrijden.Verderop in het park komen we de General Sherman Tree tegen.Men heeft de grootste bomen allemaal koosnaampjes gegeven.De Sherman Tree is het grootste levende organisme op deze aardbol.Er zijn wel bomen groter aan de voet of hoger, maar het volume van deze boom maakt hem tot de grootste. De boom is 84 meter hoog en heeft aan de voet een omvang van 11 meter. Tevens groeit hij nog 1 cm per jaar.We rijden verder want er is een restaurant even verderop en we hebben trek in koffie.
Als we binnenkomen, blijkt het restaurant gesloten. De ober wil echter wel koffie voor ons halen. Van afrekenen wil hij niet weten, we krijgen de koffie gratis!
We gaan weer verder het park verkennen op weg naar de noordelijke uitgang.
Als we ’s Avonds weer buiten zijn besluiten we door te rijden naar Fresno om daar een motel te zoeken. Dat is weer geen enkel probleem want er is ook hier weer een overvloed aan motels en restaurants.

Vandaag eerst naar de Warner Bros Studio’s om kaarten te kopen voor de studio tour.
Het lukt ons om twee kaarten te bemachtigen voor de tour om 14:30.
In de tussentijd rijden we een stuk door de omgeving. Overal in de stad liggen minstens achtsbaans wegen. Een auto is hier echt een must, zeker nu het openbaar vervoer staakt. Door het warme weer en de smog is er van de skyline nagenoeg niets te zien.
We zien wel de acteur Tom Selleck in zijn sportwagen rijden.

Als we 13:30 weer bij de WB Studio’s zijn, worden we weer eens uitgebreid gevisiteerd. Daarna gaan we naar het startpunt van de tour. Er is koffie en we kunnen rondkijken in de souvenirshop. De tour begint met een compilatie film van zes minuten waarin de meeste films en series worden getoond die hier zijn opgenomen. Vervolgens worden we in een uitvergrootte golfkar gezet en moeten we de camera’s opbergen in een kluis.
Fotograferen is namelijk verboden.

De eerste stop is het Warner Bros. Museum. Hierin staan allerlei attributen opgesteld, waaronder een uitvergrootte Nokia telefoon die in The Matrix is gebruikt, een Freedom 7 capsule uit “The Right Stuff” en veel spullen uit de recente Harry Potter reeks.

Hierna gaan we een rondrit maken over het complex. We zien o.a. de buitenkant van de soundstages van “Friends”, “The Drew Carey Show”, “Everybody Loves Raymond” en “The West Wing”. Bij “The West Wing” is de voorkant van het Witte Huis nagebouwd en staan er twee acteurs in hun uniform te pauzeren. Tevens zien wij bij één van de soundstages de acteur Kiefer Sutherland ( de zoon van ) lopen, die bekend is als Jack Bauer uit de televisieserie “24”.

Hierna kunnen we een bezoekje brengen aan de set van “The Gilmore Girls”.
Deze serie is vrij nieuw en speelt zich vooral af op Yale University. De makers hebben de blauwdrukken van Yale geleend, en zo de set natuurgetrouw nagebouwd.
Er wordt van echt eikenhout gebruik gemaakt, wat een grote uitzondering is in televisieland, waar alles zo goedkoop mogelijk moet. We zien de sets van Yale University, waaronder de studentenkamers. Tevens zijn er mensen bezig om een tijdelijke set erbij te bouwen voor een aflevering.

Vervolgens weer doorrijden en komen we in een straat die veel gebruikt wordt in series en films. Zo zien we o.a. het ouderlijke huis van Ross & Monica uit Friends, en het huis van Phoebe’s vader waar Phoebe werd aangevallen door een hond.

Momenteel wordt de straat gebruikt voor de serie “The Gilmore Girls”. Aangezien dit zich afspeelt in New Haven, zijn de bladeren van de bomen geverfd omdat herfstkleuren niet voorkomen in dit gedeelte van Californië.

Vervolgens weer verder gereden en kwamen we aan op een buitenset van E.R.
We hadden geluk, want ze waren druk bezig met filmen. De set was bezaaid met nepsneeuw. Tevens stond er een windturbine, waardoor het leek alsof het flink sneeuwde. De acteurs droegen dikke winterjassen, in een temperatuur van dertig graden Celsius.

De scene die werd opgenomen, was dat de acteur Mehki Phifer (Dr. Pratt) naar een taxi moest rennen, waar vervolgens een vrouw uit kwam stappen.

Hierna gingen we weer naar de shop, en konden we nog eventjes souvenirs kopen, mocht je dat nog niet gedaan hebben. Daarna kon je met een shuttle terug naar het parkeerterrein. Er was veel activiteit te bekennen bij de soundstage van Friends, waar ze al bezig waren met repetitie’s voor de opnames. Helaas geen bekende gezichten gezien. Het was een leuke ervaring, alleen jammer dat we geen foto’s mochten maken.

Als we ’s avonds laat op de motelkamer een film op tv kijken horen we politie sirene’s en vlak daarna cirkelt er een helikopter met zoeklicht om het hotel.
Hij maakt diverse rondjes ondertussen de omgeving verlichtend. Zeker een overval geweest. We kregen vanavond op straat ook al een Canon camera voor een zacht prijsje aangeboden.Voor het slapen gaan toch maar even gekeken of de sloten op de deur goed dicht zaten.

Met weemoed checken we uit bij het Hilton hotel en gaan op weg naar Los Angeles / Hollywood. Als we halverwege zijn komen we langs de spookstad Calico.
Het is een oud mijnstadje wat als museum is ingericht. Dat spookstad kunnen ze wel weg laten want er zijn net drie bussen japanners afgeleverd. Het is wel leuk om even te bezoeken maar de betaalde $12 vinden we het niet waard.Als we weer verder rijden is het weer genieten van het uitzicht, maar na Barstow zijn er flinke wegwerkzaamheden en wordt het een saaie boel.

We hebben inmiddels de laatste staat op deze reis bereikt, Californie.
Tegen 13:30 bereiken we de Los Angeles regio en dan is het nog 45 minuten rijden naar Hollywood. We hebben daar het Motel 6 Hollywood geboekt.

Het is een motel met 5 etage’s en een parkeer garage, dus eigenlijk kan het ook wel hotel genoemd worden. De ligging is schitterend, een straat achter Hollywood Boulevard.
Als we de spullen uit de auto hebben gehaald, gaan we gelijk de buurt verkennen.
Je wordt gelijk door kaartverkopers aangeschoten of je nog een show wil bijwonen.
Bijna altijd gaat dit om categorie B of C televisieshows dus we hebben geen interesse.
We proberen bekende namen te ontdekken op de Walk of Fame.Als we Mann’s Chinese theater bereiken blijkt in een van de bioscopen de film Kill Bill te draaien. Deze film is vorige week in première gegaan en is the talk of the town. Het verhaal is vrij simpel, op een bruiloft wordt iedereen vermoord. De bruid, Uma Thurman, blijkt echter nog te leven en na een coma van 4 jaar stelt ze een dodenlijst samen om wraak te nemen.
In het begin van de film denk je, dit is echt niets, maar de manier van filmen en de bijbehorende muziek houden toch de aandacht goed vast. Nu zitten we ook in een bioscoop waar een fenomenale geluidsinstallatie hangt.Het is het nieuwste DTS systeem van Harman Kardon, dus dat klinkt wel lekker.
Deze zaal wordt ook gebruikt voor filmpremières. De achterste rijen hebben lederen fauteuils en bijbehorende lounge. Wij zitten op een “gewone” stoel ook lekker.
Als je niet tegen bloed kan moet je deze film van Quentin Tarantino niet bekijken, want naar verluid is hier het grootste bloedbad ooit verfilmd door Hollywood.
Om te weten hoe het verhaal afloopt moeten we geduld hebben want dit blijkt part 1 te zijn en part 2 gaat pas in februari 2004 in de USA in première.

Omdat de Star Trek Experience pas om 11:00 opent gaan we eerst de strip een stuk verkennen. Het is alweer mooi weer maar gelukkig iets minder heet dan in Phoenix.
Aan het eind van de ochtend keren we terug naar het hotel voor de Experience tour.
The Experience is door het Hilton Hotel opgezet samen met Paramount, de makers van de speelfilms en tv series van Star Trek.In het museum wordt aan de hand van een tijdlijn de geschiedenis van Star Trek uitgelegd. Daarna is er een simulatie aan boord van de Enterprise. Het was weer leuk om mee te maken. We pakken de camera’s van de kamer en gaan weer lopen.
De afstanden zijn behoorlijk. Tussen diverse casino’s kan je gebruik maken van een soort light-rail wat we dan ook doen.Elk hotel heeft zijn specifieke thema. Alleen in Las Vegas loop je in 15 minuten van de Eifeltoren naar de Brooklyn Bridge in New York.In het MGM hotel zijn we net op tijd om een voeder sessie van een leeuw te bekijken.De oppasser plakt stukken vlees op het glas zodat de bezoekers een blik kunnen werpen in de opengesperde bek van de leeuw. Gelukkig zit er glas tussen, hoewel de leeuw tamelijk tam op ons overkomt.
Maar dat dachten ze ook van de tijgers van Siegfried & Roy. We krijgen er uitleg bij. De leeuwen blijken te leven op een soort leeuwenfarm 15 mijl buiten Vegas.
Ze worden bij toebeurt in het casino tentoongesteld.Als we verder lopen valt ons op dat overal de baseball wedstrijd tussen Boston en de Yankees wordt uitgezonden op een big screen. De spelers hoeven dus niet naar de hotelkamer om te kijken, maar kunnen gewoon blijven spelen.Als we ’s avonds weer in het hotel zijn kunnen eindelijk de schoenen uit.
We hebben behoorlijk veel gelopen vandaag en er beginnen zich enkele blaren te vormen.
Gelukkig kunnen we morgen weer zitten als we de reis vervolgen naar Los Angeles.

We gaan eerst ontbijten in een echt jaren zestig restaurant, zoals het hoort aan de counter. Het is lopend te doen en een beetje beweging op zijn tijd is niet verkeerd, als je zoveel in de auto zit. Het is ook heerlijk lopen zo in het ochtend zonnetje.

Vandaag rijden we het laatste stukje van ongeveer 100 mijl naar Las Vegas.
We rijden over de US 93 en al snel bereiken we een wegafzetting waar we staande gehouden worden voor inspectie. We komen weldra aan bij de Hoover Dam en de veiligheidsvoorzieningen zijn behoorlijk aangescherpt.

Als we bij de dam aan komen parkeren we de auto en gaan het gebied lopend verkennen.De Hoover Dam is gebouwd tussen 1931 en 1935 en was bedoeld om naar de vraag aan water in het gebied te voldoen, en om onvoorspelbare waterstijgingen van de Coloradorivier op te vangen. De bevolking bleef stijgen dus in de 60 jaren bleek de dam onvoldoende capaciteit te hebben en werd de Glen Canyon Dam gebouwd bij Lake Powell.De Hoover Dam ziet er spectaculair uit, het is dan ook ruim 220 meter hoog.
Tijdens de bouw zijn er 96 arbeiders omgekomen. Vandaag de dag voorziet de dam Nevada, Arizona en Californie voor een groot deel van elektriciteit.
We laten de rondleiding voor wat het is want we willen naar Las Vegas.
Om 14:00 checken we in bij het Hilton hotel en dat ziet er niet verkeerd uit.
We hebben een kamer op de 19e etage en kijken uit over de oude strip aan Fermontstreet. We laden de spullen uit en gaan snel de stad in.

Deze keer willen we ook bij de casino’s binnen van alles bekijken.
Het zijn soms complete pretparken en bij ons vorige bezoek was daar geen tijd voor.
Bij Treasure Island gaan we als eerste naar binnen maar we treffen het niet.
De attractie wordt vernieuwd en gaat 26 oktober pas weer open.We nemen de lightrail naar The Mirage, het domein van Siegfried & Roy.
Deze attractie is ook al gesloten want Roy is vorige week gegrepen door een van de tijgers en ligt zwaargewond in het ziekenhuis. We zien maar één tijger. De tuin ziet er mooi uit en je waant je zo in de tropen.Als we oversteken, fly-over met roltrappen, komen bij The Venetian.
Hier is een complete stad nagebouwd en heb je de gelegenheid om een rondvaart per gondel, met zanger, te maken. Op een van de pleinen is een trouwerij gaande.
Omdat het al tegen 19:00 aanloopt gaan we terug richting hotel, want we willen eten in Quarks restaurant.
Dit is geheel gebouwd in de stijl van Star Trek .Na het eten kijken we nog wat rond bij The Experience, want we hebben geen puf meer om de strip op te gaan.

Het warmte record voor deze periode is gebroken, 102 graden Farenheit / 39 graden Celsius.We gaan vandaag verder richting Las Vegas met uiteraard de airco vol aan.
Zodra we Phoenix achter ons gelaten hebben rijden we door een schitterend gebied. Overal om ons zien we uitgestrekte vlakte met honderden cactussen.
We zijn van de hoofdroute afgegaan en rijden over een tweebaansweg weg die zich door het landschap kronkelt.

Als we stoppen om wat foto’s te maken horen we veel geritsel in de berm.
We zien hagedissen lopen en bedenken ons dat er ook wel slangen kunnen rondkruipen. We gaan dus weer de auto in want je weet maar nooit.Verder naar het noorden wordt de natuur rotsachtiger en valt er hier en daar canyon structuur te ontdekken.
Arizona is tenslotte de Grand Canyon staat. Ook zien we formaties van de Joshua tree. Deze bomen kunnen 1000 jaar oud worden en komen alleen aan de zuidwest kant van Amerika voor.

We hebben het hotel in Las Vegas via het reisbureau besproken maar dat is vanaf dinsdag. We lopen iets voor op het schema. We bereiken Kingman een plaatsje met een grote naam maar verder is er niet veel te doen. Er zijn veel motels en restaurants doordat voorheen de route 66 hier langs liep. We zoeken een motel en gaan er een rustig dagje van maken. De was moet ook weer eens gedaan worden en we kunnen mooi werken aan het reisverslag. Klein beetje vervelend is het dus wel dat het juist hier niet lukt om in te bellen.

Als we Tucson verlaten zien we ongeveer 20 mijl ten noorden van Tucson een vliegveld opdoemen. Het gaat om het Evergreen Air Center wat gebruikt wordt om vliegtuigen te parkeren. In slechte tijden voor de luchtvaartmaatschappijen worden er vliegtuigen uit de vloot gehaald en o.a. in Arizona gestald.

Het klimaat is hier erg droog en warm en de luchtvochtigheid is laag.
De bodem is erg hard, alleen de eerste 3 centimeter laat water door, dus een ideale plaats om vliegtuigen te stallen. Dit hadden we ook al gezien bij IMARC.
We gaan de snelweg af om dichterbij te komen voor wat foto’s, maar dat lukt niet erg.
Alles is hermetisch afgesloten en zwaar bewaakt dus we zien alleen tientallen vliegtuigen in de verte staan. In Amerika moet je dan niet proberen om dichterbij te komen want dat levert geheid problemen op.We sturen weer richting snelweg en stoppen even verderop om wat te eten.
Als we de auto uitstappen, lopen we tegen een muur van hitte op. De temperatuur is weer verder gestegen naar 36 graden Celsius. Dat is hier bijna een record voor deze tijd van het jaar. We mogen echter niet klagen want thuis hebben ze de verwarming al aangehad.
Na een niet al te lange rit door het mooie landschap bereiken we Phoenix, waar we zullen overnachten.Phoenix is een metropool in de Salt River Valley en is 70 bij 50 kilometer groot.Er is niet veel hoogbouw en de straten lopen, op z’n Amerikaans, rechttoe rechtaan.Het is niet moeilijk om hier de weg te vinden.Nadat we een motel hebben gevonden, gaan we de stad verkennen. Er wonen veel Mexicanen en de levensstandaard lijkt hier iets hoger dan in het zuiden van Arizona.
De stad is enorm uitgestrekt en niet zonder auto te verkennen.’s Avonds zijn we naar de bioscoop geweest en we hebben ons weer verbaasd over de enorme emmers popcorn die mee naar binnen worden genomen. We hebben Intolerable Cruelty met George Clooney & Catherine Zeta-Jones gezien. Het is de nieuwste film van de Coen brothers en net in première gegaan. We vonden het een leuke film met verrassende plotwendingen, maar minder hilarisch dan andere Coen films zoals “The Big Lebowski” of “Raising Arizona”.

De treinen hier hebben de gewoonte drie maal luid te claxonneren bij overgangen.
Nu is dat normaal niet zo erg maar vanmorgen leek er wel een file treinen voorbij te komen, dus we waren ruim op tijd wakker van al dat getoeter.We kwamen dus lekker vroeg aan bij het Titan Missile Museum 20 mijl zuidelijk van Tucson.In de tijd van de koude oorlog hadden de Amerikanen 54 Titan lanceer inrichtingen paraat om de Russen af te schrikken. Na het SALT akkoord werden deze ontmanteld.Rond Tucson stonden 18 installaties en een ervan is bewaard gebleven als museum.
Het gehele complex is natuurlijk ondergronds gelegen en dat komt wel goed uit want het is alweer behoorlijk warm op dit vroege tijdstip, ruim 90 graden, dat is ongeveer 32 graden Celsius. Beneden draait de airco lekker volop.We krijgen eerst een instructie video te zien, waarna we de raket van bovenaf gaan bekijken. Vervolgens ondergronds naar de controlekamer en de lanceerinrichting.
De Titan raket is onder andere gebruikt voor het Gemini ruimtevaart project en daarna doorontwikkeld als atoomwapen.Een enkele raket bevatte meer vernietigingskracht dan alle afgeschoten munitie in de Tweede Wereldoorlog, inclusief de 2 atoombommen. Onvoorstelbaar en gelukkig nooit gebruikt. Om bij de controlekamer te komen moeten we eerst 54 treden naar beneden en dan door diverse dikke gasdichte kluisdeuren.Alles in het complex is verend opgehangen om de werking tijdens een aanval van buitenaf te garanderen. De hele controlekamer hangt aan 8 dikke veren.
Er wordt vervolgens een uitvoerige uitleg over de raket en de lanceerprocedure gegeven. Daarna mogen we nog even in de silo kijken waarna we weer terug naar boven gaan, waar de volgende groep alweer klaar staat. We drinken daarna een lekkere kop koffie bij de locale Starbucks vestiging en gaan op weg naar Tombstone.Na een uurtje rijden komen we aan in dit western stadje wat bekend geworden is door een vuurgevecht op 26 oktober 1881. Het is gesticht in 1877 door een goudzoeker die geen goud maar wel zilver vond. Toen dit bekend werd groeide de stroom gelukszoekers en Tombstone werd een van de wildste steden in het wilde westen. Echt bekend werd de plaats door een vuurgevecht tussen de Earp broers, waaronder sheriff Virgil Earp, en de Clanton & McLaury broers, die de stad op stelten kwamen zetten. Er vielen 3 doden onder de Clanton & McLaury clan en de rust leek weer even terug gekeerd. Dit gegeven wordt elke middag nagespeeld door acteurs op de locatie OK Corral. Ook zijn er diverse speelfilms over gemaakt.Als we de OK Corral betreden bekruipt ons een soort “Ponypark Slagharen gevoel”, want het zag er allemaal wat vervallen uit. De hoofdstraat ziet er beter uit en ook een bezoekje aan de Boothill Cemetery, waar de slachtoffers begraven liggen, is de moeite waard.
Als we naar het motel rijden begint het al donker te worden, maar ja dat krijg je als je niet meedoet met de zomertijd 😉