Vandaag gaan we weinig autorijden en veel zien.
Eerst gaan we het Colorado National Monument bezoeken, waarvan de ingang direkt buiten Grand Junction ligt.
Al snel klimmen we weer tot grote hoogten, waarbij het ene vergezicht nog mooier is dan het andere. De weg slingert zich over de toppen van de canyons en op de uitzichtspunten staan borden waarop uitvoerig uitleg wordt gegeven over het ontstaan van de canyons.
Met de hoogte stijgt ook de temperatuur en doordat we stevig klimmen, ook de temperatuur van de motor.
Voor het eerst deze reis koel ik de motor door de verwarming aan te zetten, uiteraard met alle ramen geopend.

In het ook hier aanwezige visitorcenter bezoeken we een diashow. Als we het park aan de westzijde verlaten zien we een bord van het plaatselijke dinosauriermuseum.
We besluiten het te gaan bezichtigen, vinden het erg leerzaam maar hadden het wel snel bekeken. Met onze $16 pp steunen we de opgravingen zullen we maar denken.

We zoeken de Interstate 70 weer op en verlaten Colorado, richting Utah. Via Highway 28 sturen we naar Moab. Deze weg vergt behoorlijk wat concentratie want hij stijgt, daalt en kronkelt op de meest onverwachte momentenVlak voor Moab slaan we af richting Arches NP.
De temperatuur is inmiddels de 40 graden weer ontstegen.
In het park bezoeken we de windows section, een grote verzameling bogen en boogjes, vandaar de naam Arches.
De impossantste van allemaal is Delicate Arche, maar een wandeling daar naar toe is 5 kilometer en gezien de hitte besluiten we om deze boog vanaf het uitzichtspunt te bekijken. Daar aangekomen blijken nog veel meer mensen dat idee gevat te hebben.
Aan het eind van de middag verlaten we het park en gaan richting Moab een motel zoeken. We belanden in een splinternieuw Motel 6,het mooiste wat we tot nu toe gehad hebben.

Als we wat gedronken hebben en de was gedeeltelijk hebben gedaan gaan we lopend Moab verkennen.We eten wat bij de plaatselijke Italiaan “Pasta Jays” waar de bediening zeer vriendelijk is, het was met recht service with a smile bij deze serveerster.

Nadat we weer terug zijn in het motel ga ik verder met de was. Dit neemt nogal wat tijd in beslag want er zijn meer mensen op dat idee gekomen en we beschikken maar over 1 droger en 1 wasmachine. Een vrouw uit naar later blijkt Oostenrijk moppert op me , maar mijn was zit in de droger en zij moet nog even wachten.

Af en toe toch even gekeken of ze het er niet uithaalde want ze was zwaar gepikeerd, maar ja iedereen moet op zijn beurt wachten.

De wekker weer eens verkeerd gezet gisteravond dus die liep om 700 uur af. We hebben rustig aan gedaan, en gaan vandaag op weg naar de Rocky Mountains.We zitten al aan de voet van het bergmassief. In Estes Park ziet Bas een bibliotheek en we gaan naar binnen om weer even te mailen. Alle computers zijn bezet dus we moeten even wachten, maximaal 15 minuten volgens het bordje. Weer e-mail ontvangen van Els, Bert en Carla. Wel leuk om op deze manier contact te houden.
De auto weer in verder op weg naar het park. We kunnen bij de ingang weer zo door rijden met de Golden Eagle pas en al snel begint de weg fors te stijgen. Het uitzicht is fantastisch.
Als we een stop maken om te fotograferen zien we de zak chips in de kofferbak volledig bol staan van de overdruk.
We zitten inmiddels al op ruim 3000 meter hoogte en de lucht is hier een stuk ijler. Later als we verder klimmen naar 4000 meter horen we een doffe plof achterin en blijkt de zak open gesprongen te zijn door de overdruk. Verplicht chips eten vanaf nu want het is natuurlijk zonde om de zak weg te gooien.

We brengen nog een bezoek aan het visitorscentrum / museumwinkel maar omdat alles erg duur is hebben we maar geen souvenirs gekocht.

We dalen weer af en komen in het dal bij het plaatsje Fraser.
We hebben in de plaatselijke boekwinkel een kopje koffie gedronken en Bas heeft weer een nieuwe pocket aangeschaft. Die leest wat af op de achterbank, om zijn Engels te perfectioneren.

Ik maak hier ook de fout om niet te tanken want in plaats van een kort stukje vlakke weg naar de snelweg blijkt dat we nog een bergrug over moeten klimmen en de tank is bijna leeg.
Als we bijna boven zijn begint er van alles te knipperen en op te lichten op het dashboard om aan te geven dat we direct een pompstation moeten opzoeken, echter die moet je eerst maar tegen komen. Ik ga niet lopen, laat Peter weten. Als we bij wegwerkzaamheden vragen hoever het nog is naar de volgende pomp krijgen we te horen dat nog een kwartier rijden is.

Ik begin hem nu toch wel te knijpen want de auto reageert nog steeds erg nerveus op de minimale brandstof voorraad. We zetten de motor af als we bij de werkzaamheden moeten wachten op tegemoetkomend verkeer. Als we daarna weer willen starten lukt dat niet.
Shit toch niet ,… Nee gelukkig de versnelling stond in drive en dan start hij natuurlijk niet.
Gelukkig de motor start en de weg gaat weer dalen. Ik zet de versnelling in zijn vrij en daal zonder gas te geven. Tijdens de afdaling hoef ik maar 2 keer gas bij te geven en na wat een eeuwigheid lijkt komen we aan in Empire bij een tankstation. Na het aftanken blijkt dat er nog 3 gallon in de tank zat, genoeg voor ongeveer 80 mijl!
We hebben ons dus voor niets druk gemaakt, maar toch besluiten we om volgende keer eerder te tanken.Over de Interstate 70 bergje op, bergje af rijdend bereiken we om even voor 1900 uur Grand Junction, waar we overnachten.

Bijtijds opgestaan en bij de Wallmart, een enorme supermarkt, donuts, melk en yoghurt gekocht.
We beginnen geroutineerd te worden want na 45 minuten waren we al opgestaan, gedouched en ingepakt op weg.
We rijden tegenwoordig eerst een stuk voor we gaan ontbijten, dat bevalt ons beter.Vandaag proberen we zover mogelijk richting Denver te komen.
Al snel wordt het weer een stuk warmer.
Onderweg zij we nog een tijdje gelijk opgereden met een goederentrein. Als we stoppen om foto’s te maken worden we luid toeterend begroet door de machinist. We schatten dat er wel zo’n 60 wagons achter de 3 locs gekoppeld zijn.
Tijdens de picknickstop zou Peter even het water van de boter gieten. We hebben maar droog brood gegeten want hij hielt het kuipje iets te schuin. Wel gelachen, maar geen boter meer in de kuip te zien. Na ongeveer 450 mijl afgelegd te hebben in bijna 8 uur komen we aan in Fort Collins, iets voor de Rockey Mountains. Ik moet zeggen dat het rijden beter opschiet dan andere jaren omdat de snelheidslimiet omhoog gegaan is.
We rijden sneller dan vooraf gepland, en ook de full size auto is een goede keus geweest dus de afstanden vallen relatief gezien mee.

Bij het plaatselijke Motel 6 is nog een kamer vrij en we checken in.
Omdat we de hele dag in de auto gezeten hebben wordt het toilet gelijk vrij intensief bezocht.
Het riool heeft daar duidelijk problemen mee want als Peter als laatste doortrekt, komt hij naar buiten rennen met het water uit de wc achter zich aan.
Gierend van de slappe lach ruimt hij later alles op onderwijl door ons vastgelegd op video voor het thuisfront.
We gaan op weg naar het visitorcenter om informatie over Colorado te halen.
Je moet het even weten maar elke staat heeft zulke centra, een soort super VVV kantoor en je wordt zeer vriendelijk en deskundig geholpen door de veelal oudere medewerkers.

Nadat we ontbeten hebben in Alice’s restaurant, (Alice? Alice? who the f… is Alice?) gaan we weer op weg naar het Yellowstone National Park.

Het is al aardig druk bij de ingang, maar omdat we een jaarpas aangeschaft hebben kunnen we aansluiten in een snelle rij. Na de eerste T-splitsing rechtsaf geslagen en al snel zagen we de eerste pluimen van de geisers aan de horizon verschijnen.

Had je die niet gezien dan had je ze wel geroken, wat een putlucht hing er hier zeg.
Als eerste bereiken we de Fountain Paint Pots geiser waar we de auto uitgaan om hem van dichtbij te bewonderen.

Om te voorkomen dat de toeristen overal dwars doorheen lopen, en vanwege drijfzand, is er vanaf de parkeerplaats een wandelpad over vlonders aangelegd, dus lopen we langs alle geisers een rondje.
Verderop in het park hebben we nog een blik geworpen op de beroemde Old Faithfull, die bijna op de minuut nauwkeurig zijn fontein laat zien.
Als je wilt weten hoe laat de volgende uitbarsting te zien is kan je op de klok in het hoofdgebouw kijken waar dit staat aangegeven.
Daarna weer een stuk door gereden naar de Grand Canyon Yellowstone, het hoogste punt in het park.
Dit zag er pas spectaculair uit. Als we uitgebreid staan te filmen en fotograferen begint het te regenen.
Door de hoogte veranderd dit in hagel/natte sneeuw. Daar staan we in onze korte broeken.
Van andere toeristen horen we dat dit typisch iets voor Yellowstone is.
Onderweg nog even gepicknickt en het park aan de oostzijde weer verlaten, op weg naar Cody.

Het Big Bear motel wat we besproken hadden lag gelijk aan de invalsweg van Cody, dus we hoefden verder niet te zoeken.
Spullen uit de auto op de kamer, kaartjes voor de rodeo gekocht en op weg naar het Buffalo Bill museum. In dit gebouw zijn 3 musea ondergebracht welke met een toegangskaartje zijn te bezoeken.
Buffalo Bill wordt hier als een held vereerd, maar de indianen schijnen hier toch iets anders over te denken.
In een andere vleugel van het museum is een grote wapencollectie te zien. Alle merken en soorten pistolen en geweren zijn hier te zien, met uiteraard deskundige uitleg. De pistolen gebruikt in de TV serie Bonanza waren hier ook te zien.

Na het eten zijn we weer terug gereden naar ons motel. De rodeo was vlak bij het motel dus dat konden we lopend af.We hadden in het stadion gekozen voor plaatsen aan de kant waar de cowboys op de dieren plaatsnamen en dat was niet altijd zo gebeurd dus wel leuk om te zien.
Om de stieren en paarden wat wilder te maken had men namelijk een touw over de ballen van de dieren gebonden, dus je begrijpt dat die wel wilden steigeren.
Als de act voorbij was werd het dier snel van de lus ontdaan en mocht het bijkomen in de ruimten achter de tribunes. Het programma was erg afwisselend en amerikaans opgezet dus voorbij voor je er erg in had. Een leuke ervaring rijker zijn we weer terug gelopen naar het hotel om daar de route voor morgen uit te stippelen.

Vandaag gaan we om 8.30 rijden.
Op de Interstate 15 komen we er gelukkig op tijd achter dat we weer een tas met wasgoed vergeten zijn, dus toch maar even omgekeerd. De rit gaat daarna zeer voorspoedig, de maximale snelheid is hier 75 mph en ik heb de cruisecontrol op 80 gezet.
Het landschap wordt steeds kaler en het verkeer steeds rustiger.
Om 12.00 verlaten we de highway en gaan verder over een 2 baansweg. Dit gaat ook voorspoedig tot we bij wegwerkzaamheden aankomen. Ook hierin denkt Amerika groot, want ze pakken gelijk 20 mijl aan. Desondanks zijn we al om 14.00 bij ons motel bij Yellowstone.

We checken alvast in, vullen de koelbox weer met ijs en gaan op weg naar het park.
In 1988 heeft een grote brand 40% van het park verwoest en dat is vooral aan deze kant zichtbaar. Overal zwart geblakerde bossen met op de grond een voorzichtig begin van een nieuw bos.

We sturen richting Mammoth hot spring maar die werkt op dit tijdstip niet meer. Er hangt wel een sterke zwavellucht en er borrelt van alles in de grond. Onderweg zien we diverse watervallen, elanden, een coyote en heel veel bronnen. Als we het park weer verlaten hebben we 177 kilometer afgelegd.
Dit geeft een beetje een indruk van de enorme afmetingen van dit park want we hebben nu alleen een hoekje in het noordwesten gezien. Morgen gaan we de zuidhoek bezichtigen. In West Yellowstone wat gegeten, een toeristenplaatsje vlak buiten het park.
’s Avonds weer een keertje de was gedaan. Daar was hier mooi de gelegenheid voor, want naast het motel ligt een camping waar veel amerikanen met hun mobile home bivakeren. De voorzieningen zijn hierop aangepast dus wasautomaten, drogers, alles is ruim voorradig.

Vandaag een dag zonder nadenken. We gaan over de Interstate 15 richting Yellowstone NP en proberen zoveel mogelijk mijlen af te leggen. Radio aan, cruise control erop en rijden maar.
Het is nog lang zoeken naar een ontbijtgelegenheid want er is niet veel open vandaag (zondag) en het gebied wordt dun bevolkter. We eten wat bij een truckstop in Filmore. Wat een mooie plaatsnamen kom je hier toch tegen.In Salt Lake City maken we een stop.
Het is een mooie en erg schone stad en je ziet er bijna geen zwervers op straat.
In de bibliotheek gaan we even internetten.

We hebben e-mails ontvangen van Bert, Carla, Jennifer, Els en van Christiaan, die zelf op vakantie is in Hongarije. Daar hebben ze dus ook al internet cafés.
We kijken ook nog even naar de uitslag van de formule 1 van Silverstone. Door het tijdverschil is die allang afgelopen. Nog wat lopen door de stad en dan weer verder .
We gaan een motel zoeken in Ogden.

Voor $50 zijn we weer onder de pannen in een Super 8 motel.
Dat is maar goed ook want buiten breekt een hels onweer los, en dan kan je maar beter binnen zitten nietwaar?

Als het weer droog is gaan we Ogden verkennen.
De stad heeft geen echt centrum en daarom doen we het met de auto.

Onderweg zien we nog een drive inn restaurant zoals uit die oude films waar je parkeert en de serveerster je bestelling naar de auto brengt.
Zondagavond laat nog even geshopt in de supermarkt, en weer terug richting motel, onderwijl het optrekken van de auto bij stoplichten uitproberend.

Omdat ik al een tijdje een service lampje op mijn dashboard heb branden, gaan we even bij Alamo langs om uitleg te vragen.
Die krijgen we niet, want zegt de medewerker achter de balie, om geen tijd te verliezen krijgen jullie een andere auto. Dat model bevalt ons niet dus weer overboeken op een andere auto, ditmaal weer een Buick Century.
Omdat onze koelbox weer lekt hebben we maar een kunststof model aangeschaft, kost nog geen 10 dollar en is mechanisch sterker dan onze eerste modellen. Zak ijsblokjes erin en koelen maar.

We verlaten Nevada en door een klein stukje Arizona komen we in Utah.
We maken een stop bij een visitor center en drinken weer wat.
Bas voelt zich niet lekker, hij is moe en heeft het duidelijk te zwaar met de hitte.
Zodra we rijden gaat de airco weer aan en als we er om denken genoeg te drinken zijn we waarschijnlijk zo gewend aan de atmosfeer. Tijdens de rit blijkt dat ik met de routeplanner een rekenfout heb gemaakt want Zion NP blijkt verder weg dan verwacht.
Zeker mijlen en kilometers verwisseld.

Als we uiteindelijk bij Zion aankomen laten we de auto staan bij de ingang en gaan met een shutlebus de canyon in. Dit park is erg populair geworden en vanwege de luchtvervuiling heeft men besloten om geen autoverkeer meer toe te staan.

In tegenstelling tot de meeste canyons waar je van bovenaf in kijkt, loop je hier door de canyon zelf. De rode kleurschakeringen nodigen uit tot het maken van veel foto’s. Wanneer het niet te druk is kan je ook hier weer veel dieren in hun natuurlijke omgeving zien. Voor de liefhebbers vallen er ook de nodige bergjes te beklimmen.

We wandelen wat en doordat het later wat gaat onweren wordt de temperatuur iets behaaglijker. Na een mooie rit komen we aan in Beaver. Het is inmiddels alweer 2100 uur en doordat we een tijdzone zijn gepasseerd gaat de klok ook nog een uur vooruit.

Alweer een mooi motel geboekt, alleen geen koelkast op de kamer.
Dat blijkt toch iets voor de stad te zijn of voor de duurdere motels. Maar we gaan weer met de ijsblokjes in de weer en hebben evengoed koud drinken.
Een prima idee zo’n koelbox want alles blijft heerlijk fris. Op de televisie is een special over Jurassic Park 3, een film die volgende week in première gaat in Amerika. Daarna nog even The Perfect Storm gezien op HBO, wat kaarten geschreven voor het thuisfront en zo is er al weer een dag voorbij gevlogen.