Vandaag gaan we de geschiedenis van Boeing bekijken. We rijden naar The Museum of Flight. Het is erg mistig en als gevolg daarvan zijn er diverse aanrijdingen en duurt de rit wat langer. Aangekomen bij het museum begint de zon door te breken, we hebben weer mazzel.
We starten met een introductie rondleiding door een vrijwilliger, maar hij was wel erg lang van stof. Daarna gaan we het museum op eigen houtje verkennen.

In de Red Barn, de originele startplek van de Boeing fabriek, is te zien hoe er begin 1900 vliegtuigen gemaakt werden. Een interessante expositie waar we veel bekende namen uit de geschiedenis van de luchtvaart tegenkomen. Een andere vleugel van het museum is gewijd aan gebruik van vliegtuigen in de oorlog en er is een afdeling waar behoorlijk wat exemplaren te bewonderen zijn.

Tenslotte maken we de oversteek naar de overkant waar buiten diverse vliegtuigen staan. Vandaag kunnen we de Concorde en de eerste Airforce One van binnen bekijken.

Het is inmiddels tijd geworden om te eten en we zoeken voor de laatste keer een Fridays op.
We worden geholpen door serveerster Jennifer die wel heel erg rap is. Komt goed uit want we willen vanavond nog een filmpje pakken.

Het wordt The Departed, een crime / thriller van Martin Scorsese. In het kort gaat het verhaal over de aanpak van de Ierse maffia in Boston.
Wel leuk want we zagen aardig wat bekende plaatsen in de film. Er doen behoorlijk wat grote namen mee, DiCaprio, Nicholson, Wahlberg, Damon, Sheen en Baldwin om er maar een paar te noemen. Het was alweer een goede film in een theater met digitale projectie en een sublieme geluidsinstallatie. We zullen niets verklappen maar het is geen film waar je bij in slaap zult vallen.

Als we de autoruit ontdaan hebben van een massale hoeveelheid ex-vliegen vervolgen we onze reis door Oregon. We volgen een deel van de ontdekkingsreis van Lewis en Clark. Begin 1800 hebben zij het spoor naar het westen ontdekt.
Later werden er op diverse plaatsen nederzettingen gebouwd en ontstond de Oregon Trail.

Vanaf midden 1800 hebben langs deze route 100 duizenden gelukzoekers, vooral uit Europa de barre tocht naar het westen ondernomen, op zoek naar een betere toekomst.
De reis was niet zonder gevaren en kon wel 6 maanden duren.

Doordat veel pioniers de reis niet konden vervolgen en achterbleven, kwam het gebied langs de trail tot ontplooing. De jacht op de bizons veroorzaakte problemen met de indianen, die zich in hun bestaan bedreigd voelden.

Uiteindelijk zijn deze oorspronkelijke bewoners hier niet veel meer terug te vinden.
Af en toe zie je op een bord dat je een reservaat nadert, indianen kom je niet veel tegen.

Oregon heeft een mooie en afwisselende natuur. Prairies, bergen, bossen, beken en rivieren, je vindt het er allemaal. We rijden naar het westen langs de Columbia rivier die we bij Portland oversteken.
We zijn aangekomen in Washington, de 17e en laatste staat die we tijdens deze reis zullen aandoen.
Bij Olympia, de hoofdstad van Washington vinden we het genoeg voor vandaag en zoeken een hotel op. We gaan eerst hier de omgeving verkennen en rijden dan door naar het centrum van Seattle.

Het hotel blijkt vol te zitten met mensen uit Zuid Amerika, heeft iets met de conferentie van dit weekend te maken. Bij het uitchecken laten we op de bon zetten dat er was gerookt in de kamer die we hadden.

Als je tegenwoordig een non smoking room reserveert moet je er voor tekenen dat je niet rookt anders wordt je aangeslagen voor de schoonmaakkosten. Dit kan oplopen tot $250,-
De receptioniste liet gisteren weten dat we ons geen zorgen hoefden te maken maar wij hebben dat liever zwart op wit.
We rijden richting Wendover en gaan een kijkje nemen bij de zoutvlakte van de Bonneville speedway. Hier worden regelmatig snelheids records over land gereden.

De zoutvlakte is ideaal want als het regent wordt de oppervlakte weer mooi egaal.
Er is nu niet veel te zien want er zijn nu geen races.
Wel leuk om te zien. De film “The Worlds Fastest Indian” met Ánthony Hopkins is hier opgenomen. Dit is het waargebeurde verhaal van de Nieuw Zeelander Burt Munro die met zijn Indian motor in 1967 een snelheids record neerzette.
We rijden door Wendover, kijken nog even bij het motel uit de film en gaan richting Idaho.
Bij Wendover ligt de grens met Nevada en vlak over de grens is het weer een en al casino.
De rit gaat voorspoedig en het landschap is erg mooi.

Deze streek van de VS kent weinig toerisme, het zijn vooral dorpen langs de snelweg die je tegenkomt.
We besluiten een paar uur door te rijden en belanden uiteindelijk in Baker City Oregon. Doordat we de Pacific tijdzone bereiken, hebben we een uur extra.
Het is nu 9 uur vroeger dan in Nederland.
Hier zoeken we weer een hotel voor de nacht om morgen de laatste etappe naar Seattle af te leggen.

Als we door het centrum van Salt Lake City lopen valt ons op dat er wel erg veel winkels leeg staan. Bij het visitor centrum halen we een map met een wandeling door het historische centrum. Als we oversteken blijkt ook het winkelcentrum nagenoeg leeg te staan.

Benieuwd naar de oorzaak vragen we naar de reden.
Het blijkt dat de binnenstad van Salt Lake tegen de vlakte gaat en er appartementen en boetiekjes voor in de plaats komen. De winkels zijn allemaal verhuisd naar een nieuwe mall buiten het centrum.
We belanden bij het gebied waar de mormonen hun domein hebben en worden buiten door een betoger gewaarschuwd om vooral niet te luisteren naar de mensen binnen.
Wel grappig want dat waren we ook niet van plan. De gebouwen zijn erg mooi, daar komen we voor.

Men is ook hier al aan het verbouwen want het tabernacle wordt aardbevings-proof gemaakt.
Als ook het Capitool in de steigers blijkt te staan hebben we het wel gehad met verbouwen, het lijkt Amsterdam wel. We nemen nog even een kijkje op het observatie dek van het hoofdkantoor, kost niets en er zijn zelfs gaten in de ramen gemaakt zodat we mooie foto’s kunnen maken.

We zoeken de auto weer op en gaan een hotel zoeken. Het is overal erg druk want er blijkt een conferentie te zijn. We vinden toch een kamer, maar voor de eerste keer kunnen we geen coupon inleveren. Nadat we de bagage gedropt hebben gaan we weer de stad in. Vandaag gaat de nieuwste film van Clint Eastwood, Flags of our Fathers, in premiere en die willen we zien.
Het is een film met een boodschap, zeker in deze tijd, en we vonden hem goed.

Als we bij de auto komen blijkt dat we de ramen ijsvrij kunnen maken. In ieder geval schijnt de zon dus het is weer een gezond weertje. We rijden richting Bryce om daar het Bryce Canyon National Park te bewonderen. De rit gaat voorspoedig en aan het begin van de middag rijden we het park in. Als eerste rijden we naar het verste punt Rainbow Point.
Dit is ongeveer 25 km van de ingang. Het ontstaan van dit fenomeen is op ongeveer dezelfde wijze gegaan als bij de Arches.

De zoutlaag onder de oppervlakte wordt door de aarde omhoog geduwd. Door werking van zon en wind ontstaan er scheuren, waardoor het regenwater bij het zout kan komen en de zoutlaag wegspoelt. Onder de oppervlakte ontstaat dan een loze ruimte die op een zeker moment is ingestort. De bogen die dan onstaan worden arches genoemd en de pilaren die uiteindelijk overblijven als de boog instort noemt men Hoodoos.

Nu vragen we ons natuurlijk gelijk af waarom dit niet het Hoodoo park genoemd wordt.
Het blijkt dat het park is vernoemd naar het echtpaar Ebenezer en Mary Bryce die deze plek in 1875 ontdekt hebben.
Leuk om te weten is ook dat ene Ruby Syrett aan het begin van de vorige eeuw zo onder de indruk van de schoonheid van de omgeving was dat hij een restaurant is gestart.
Nadat Bryce in 1923 een Nationaal Park werd, moest hij verhuizen. Nu staat aan de weg naar het park een enorm complex met de naam Ruby’s Inn.
In dat hotel overnachten we vandaag.

Het wordt nog steeds gerund door de nazaten van Ruby en omvat naast een hotel een postkantoor, tankstation, garage, diverse restaurants, een General store en ga zo maar door. We checken in aan het eind van de middag en gaan daarna weer terug naar het park om de zonsondergang te zien bij Sunset point.
Helaas staat de zon in deze tijd van het jaar al zo laag dat er niet veel te zien is van het kleuren schouwspel wat beloofd wordt in de brochure.

Omdat we dat gisteravond vergeten waren zetten we nog even snel de foto’s over op de laptop en laden de camera op want vandaag zullen we alle capaciteit nodig hebben.
We gaan de Arches bezoeken en het belooft een prachtige dag te worden.
Na het ontbijt gaan we direct naar het park. Daar wacht ons een teleurstelling want door de overvloedige neerslag afgelopen nacht is de trail naar Delicate Arch overstroomd en daardoor afgesloten. Daar hadden we ons nu net zo op verheugd.
Misschien laat in de middag of morgen wordt de trail weer vrijgegeven.

Nadat we een korte film over het onstaan van canyons en arches hebben gezien rijden we naar Landscape Arch, achter in het park. Dit is zo’n 27 km rijden om een idee van de afstand te geven. Daar parkeren we de auto en gaan te voet verder over de trail.
Dit is goed te doen al staat er nog steeds veel water. We kunnen mooie foto’s maken van deze overspanning omdat de zon aan de goede kant staat.

Als we de omgeving bewonderd hebben en weer richting auto lopen zien we een groep wilde herten lopen. Het volgende punt wat we bezoeken is de Windows sectie.
Hier staan ook enkele zeer mooie exemplaren. Als we informeren naar de status van de Delicate Arch trail blijkt deze dmv een omleiding weer opengesteld te zijn. We sturen richting Wolfe Ranche, parkeren de auto en gaan weer te voet verder.

Het is een mooie trail met behoorlijk wat klimwerk, maar voor ons goed te doen.
In een klein uurtje komen we aan bij het doel van deze klim; Delicate Arch.
Het is een fantastisch gezicht. Het is inmiddels eind van de middag en dat is de beste tijd om deze arche te bezoeken dit ivm de stand van de zon. Als we zitten te genieten van het uitzicht horen we een mobieltje overgaan. Ongelofelijk maar zelfs hier wil en kan men nog bereikbaar zijn.

We zoeken de auto weer op en gaan richting uitgang terwijl we nog regelmatig stoppen om alweer een hoogtepunt te bewonderen.
Voor ons was deze dag een absoluut hoogtepunt van onze vakantie.

In het hotel is een restaurant waar we kunnen ontbijten. Meestal is het dan in buffetvorm, maar nu krijgen we een menukaart. Het blijkt dat het restaurant ook door niet hotelgasten wordt gebruikt maar die moeten gewoon betalen. Wij leveren ons couponnetje in en kunnen gaan.

We gaan nog even zonnebrand kopen want hoewel het nu regent wordt er beter weer voorspelt. Vlak buiten Grand Junction ligt het Colorado National Monument waar we een National Park Pass aanschaffen. We kunnen nu verder alle parken in zonder verdere kosten. De pas is 1 jaar geldig en kost $50,-

Gelukkig is het gestopt met regenen en kunnen we mooie foto’s maken. Er zijn zelfs “die hards” die in korte broek lopen maar wij houden toch maar onze jas aan.
De route door het park is ruim 30 kilometer en op veel plaatsen kan je uitstappen en een stuk de canyon in lopen. Het is een bijzonder mooi uitzicht en volgens ons toch wel een van de mooiste gedeeltes van de VS. Aan de andere kant van het park zoeken we de snelweg op om richting Moab Utah te gaan.

Het begint ook weer behoorlijk te plensen dus we hebben het net toch wel getroffen.
Vanaf de I 70 is een nieuw stuk weg aangelegd naar Moab. Vlak aan het begin van het dorp ligt Motel 6 waar we vooraf gereserveerd hebben. Dat is wel slim geweest want ze zitten vol. Het blijkt dat er een 24 uurs mountainbike evenement is geweest gisteren en veel bezoekers zijn blijven hangen.

Omdat de kamer nog niet klaar is gaan we Moab in om bij een café een bakkie te doen. We zijn net op tijd want als we binnen zijn wordt de voordeur afgesloten.
We nemen een dubbele espresso. De koffie is echt goed geworden in de VS, dat is in deze streek wel eens anders geweest.

We nemen alvast een kijkje in het Arches National Park en gaan daarna weer richting hotel. Hier blijkt het wifi internet niet op onze kamer te werken en lokaal inbellen lukt ook al niet. Natuurlijk gaan we ’s avonds eten bij Pasta’s Jay.
Die kennen we nog van de vorige keer en ook nu smaakt het eten prima.

Vandaag een rustig en voor wat betreft het weer een afwisselend dagje. Als we Denver naderen hangt er door het warme weer een grote smog over de stad dus heeft het geen zin om foto’s van de skyline te maken. We rijden door naar een Outlet store in west Denver. Het aanbod aan winkels is weer overweldigend. Wij kopen alleen een paar boeken bij Borders waar we een keuze hebben kunnen maken uit 150,000 titels.

We steken over, met de auto in verband met de afstand, naar Best Buy een elektronica zaak. Als we uitgewinkeld zijn gaan we verder op weg naar de Canyons in Colorado en Utah. Tijdens de rit over de Interstate 70 moeten we behoorlijk stijgen omdat we de Rocky Mountains oversteken. De bergen met besneeuwde toppen verdwijnen al snel door de bewolking en het weer wordt slechter.

Als we door de Eisenhower tunnel rijden begint het dan ook te sneeuwen.
Dat is niet zo vreemd want deze tunnel ligt op 3400 meter hoogte en is de hoogste verkeerstunnel ter wereld. Vreemd is wel dat de tunnel in de andere rijrichting vernoemd is naar Johnson, een voor ons onbekende senator uit Colorado.

Al dalend wordt het weer zonnig en de temperatuur die 40 graden gedaald was begint weer te stijgen. Als we Glenwood canyon bereiken stoppen we om wat foto’s te maken.

Uiteindelijk stoppen we voor vandaag in Grand Junction waar we een hotel vinden aan de afrit van de snelweg. Morgen gaan we de Canyons verkennen.
Hopelijk is het dan weer droog want momenteel is het erg nat buiten door T-storms.

Vandaag hebben we de dag doorgebracht in de Black Hills National Forest.
Hier bevinden zich de rotsen van Mount Rushmore. In oktober 1927 is men hier begonnen met het uithouwen van de hoofden van George Washington, Thomas Jefferson, Theodore Roosevelt en Abraham Lincoln. Deze presidenten zijn gekozen omdat ze een belangrijke rol hebben gespeeld in de ontwikkeling van de USA. Het project stond onder leiding van Gutzon Borglum, een zoon van immigranten uit Denemarken.
In zijn jeugd heeft hij beeldende kunsten gestudeerd in Parijs.

Borglum heeft de rotsen van Mount Rushmore gekozen omdat ze bestaan uit bijzonder hard graniet. Bij 90 % van de werkzaamheden is dan ook gecontroleerd dynamiet gebruikt. Er werd gebruik gemaakt van een model in de werkplaats onder aan de berg.
Daar werd op een schaal van 1 op 12 ( de verhouding inch-feet) een model gemaakt en aangepast waar nodig tijdens de werkzaamheden. Deze maten werden dan weer over gezet op de hoofden boven op de berg. De werkplaats en de gebruikte gereedschappen zijn in het museum te bezichtigen.Er is door 400 mensen uit de streek 14 jaar gewerkt aan dit monument. In het begin zagen ze het als zwaar en onderbetaald werk, maar later werd ingezien dat hier iets unieks geschapen werd.

Enkele feiten; Het hoofd van George Washington is 18,5 meter hoog. Er is niemand verongelukt tijdens de gevaarlijke werkzaamheden. In Maart 1941 kwam Borglum te overlijden. Zijn zoon heeft het project versneld afgerond, mede door geldgebrek.
Het monument heeft bijna 1 miljoen dollar gekost. De fijnslijperij van de hoofden werd uitgevoerd met pneumatisch gereedschap. De beste tijd om de beelden te bezoeken is in de ochtend omdat de zon er dan vol opstaat en er dan geen schaduw over valt.

Onderweg komen we een bord tegen dat laat weten dat we de Mountain tijdzone inrijden.
De klok gaat weer een uur terug; het verschil met Nederland is nu 8 uur.
Dit betekent ook dat we de bergen naderen en de prairie achter ons laten.
Als we Rapid City inrijden verbazen we ons weer om de drukte in de stad. Als je op de snelweg rijdt kom je amper iemand tegen maar zodra je in een stad komt wordt het erg druk.

We brengen een bezoek aan de Walmart, waar bijna geen parkeerplek meer vrij is.
Aan de overkant ligt het motel waar we een kamer proberen te krijgen. Het lukt alweer en we raken aan de praat met de receptionist. Het blijkt dat hij zijn stamboom nagegaan is en dat zijn roots in Nederland liggen, bij de Van Zijl familie.

We droppen de bagage op de kamer en pakken de auto om naar Deadwood te gaan, een westernplaatsje iets verderop. Het stadje ziet er inderdaad uit als in het wilde westen, maar in elk gebouw staat het vol met gokkasten.
Daar hebben we nu geen zin in en we verlaten Deadwood.

Als we onderweg zijn geeft de auto het seintje dat de brandstof bijna op is, terwijl we net nog 76 mijl konden rijden op de tank. Dit lijkt wel een Déjà Vu. We zoeken met TomTom het dichtstbijzijnde tankstation op en brengen nog even een bezoek aan de Rushmore Mall.
Na het eten gaan we naar het motel om te kijken wat de 80 tv kanalen ons te bieden hebben.