’s Ochtends worden we gebeld door het verhuurbedrijf. We krijgen te horen dat de nieuwe auto met een paar uur geleverd zal worden. In de tussentijd gaan we even naar de bakker en heb ik wat tijd om de blog een beetje bij te werken. Rond half 1 arriveert een verse Nissan X-Trail en kunnen we weer de weg op. De eerste bestemming op onze lijst is Ballarat. Dit was vroeger een goudzoekersstadje en dat is op sommige plekken nog zichtbaar zoals in de vorm van een gold shop. Het centrum doet soms qua bouwstijl een beetje denken aan het wilde westen.

Hierna rijden we door richting Wilsons Promontory National Park waarbij we voor de derde, en laatste keer Melbourne aandoen. Al vanaf ver zien we de skyline van deze stad opdoemen.

We belanden uiteindelijk in Leongatha – een klein plaatsje waar niet bijzonder veel te doen is. Wanneer we gaan eten bij een lokaal restaurantje krijgen we te maken met een bijzondere manier van bestellen wat blijkbaar normaal is in Australie. We krijgen namelijk wel gewoon een menukaart van een serveerster, maar daarna moeten we onze bestelling opgeven bij een aparte balie. Hier komen wij pas na tien minuten wachten achter. Let wel op, want die balie is echt alleen voor het eten. Drinken moet je gewoon bestellen aan de bar. Gelukkig hoeven we niet zelf naar de keuken te lopen om onze borden te halen, maar worden deze gewoon naar onze tafel gebracht.

We gaan vandaag naar Grampians National Park, een park met bergen die uit de omringende vlakte oprijzen met steile hellingen aan de oostzijde. We beginnen bij Dairy Creek. Ooit was dit een mooi groen bos met een klein stroompje. Maar in januari van dit jaar veranderde dit alles door allesvernietigende overstromingen in het park.

Wanneer we door dit gebied lopen zien we overal ontwordelde bomen, stapels met rotsblokken en stukken aarde die zijn weggeslagen. Ook zien we de restanten van een brug die oorspronkelijk 100 meter verderop stond. We merken dat de kracht van moeder natuur niet onderschat moet worden.

Andere bezienswaardigheden in het park zijn een stuwdam die de watervoorziening regelt voor de 36 dorpen hier in de buurt, wat watervallen en mooie vergezichten op de vlaktes. Tevens ziet Marvin onderweg een hagedis in de berm waarvan hij even een foto maakt.

Uiteindelijk gaan we richting Ballarat zodat we daar kunnen overnachten. Dit is een goudzoekersstadje op ongeveer een uur rijden van Melbourne. Tijdens het rijden merken we echter dat er linksvoor wat piept. Al snel voelen we ook iets een beetje wiebelen. We stoppen de auto en kijken even naar het wiel linksvoor wanneer Marvin een stukje vooruit en achteruit rijdt, maar zien niet iets bijzonders. Omdat we geen signaal hebben met onze telefoons besluiten we om door te rijden naar het eerste plaatsje zodat we kunnen bellen naar het verhuurbedrijf.

Tijdens het rijden op de snelweg A8 blijkt iemand achter ons te seinen en gaan we aan de kant. Wanneer we uitstappen ruiken we verbrand rubber en zien we dat de band linksachter plat is. Aan de zijkant van de band zit een flinke scheur alsof we ergens overheen zijn gereden. We bellen met het verhuurbedrijf en zij komen met het advies om de band gewoon te wisselen met het thuiskomertje achterin. Morgen kunnen we dan langskomen in Melbourne om een goede bandenwissel te doen.

Nadat we het thuiskomertje gemonteerd hebben rijden we verder maar we merken gelijk dat het getik en gewiebel linksvoor een stuk sterker is geworden. We zijn nu in het plaatsje Stawell en zetten de auto bij de lokale Shell pomp aan de kant. Wanneer Marvin de auto een stukje laat rijden terwijl wij toekijken zien we al snel dat het wiel nu erg wiebelt. Ook valt ons nu op dat er een bout mist waar we dus waarschijnlijk overheen zijn gereden. We rijden nog een klein stukje naar het dichstbijzijnde hotel en boeken daar een kamer. Tevens bellen we weer met het verhuurbedrijf die voor ons een sleepwagen regelt. Tot zover huurauto 1; morgen krijgen we een nieuwe. Even kijken hoe lang we daarmee doen.

Vandaag gaan we rijden over The Great Ocean Road. Dit stukje weg wordt volgens de Lonely Planet beschouwd als de meest spectaculaire kustweg in Australie. Onze dag begint goed als we op een terrasje in de zon ons ontbijt nuttigen. We starten daarna met de grote rit langs de kust met als beginpunt Anglesea en eindpunt Warrnambool. Het eerste stuk heeft een mooi uitzicht op de indische oceaan en brengt ons door een aantal gezellige kustplaatsjes. Daarna gaat de weg iets meer landinwaarts en rijden we door de bossen.

Wanneer we in Otway National Park een kijkje nemen zien we na een bocht een auto met Japanners stilstaan. Ze wijzen met z’n allen naar boven en daar zien we een koala zitten in de tak van een boom. Erg grappig om ze eens in het wild te zien. Ook hier doen ze maar weinig anders dan een beetje in de boom hangen. Wanneer we vervolgens doorrijden blijkt het opeens te wemelen van de koala’s in de bomen.

Verderop zien we een bordje voor een nieuwe lookout point en we besluiten een kijkje te nemen. De weg er naartoe blijkt echter redelijk onbegaanbaar en Jef moet goed zijn best doen om de vele kuilen te ontwijken. Wel vindt hij het fantastisch om met een all wheel drive hier doorheen te crossen. Toch besluiten we rechtsomkeert te maken want het is en blijft een huurauto.

We rijden daarna door het Port Campbell National Park wat het bekendste stuk is van deze weg. Hier vind je de bijzondere rotsformaties met namen zoals Loch Ard Gorge, The Twelve Apostles en de London Bridge. De London Bridge is nu nog maar voor de helft het evenbeeld van zijn naamgenoot. 15 januari 1990 stortte namelijk het eerste deel wat aan het vaste land vastzat in zee. Gelukkig raakte niemand gewond, maar de twee mensen die vastzaten op het kersverse eiland moesten met de helicopter opgehaald worden.

De Twelve Apostles hebben ook best wel wat te verduren gehad van de woeste oceaan, want er zijn nu nog maar officieel acht over. De meest recente ging in 2005 ten onder. Helaas voor ons regende en waaide het behoorlijk op dit stuk waardoor we op een gegeven moment drijfnat waren. Gelukkig was het uitzicht nog wel goed en konden we toch veel zien.

Uiteindelijk komen we aan in het plaatsje Hamilton. Dit is een redelijk groot dorp met wat kroegjes en restaurantjes. We eten wat bij de lokale chinees en gaan daarna even een pilsje doen bij de lokale pub; het is immers toch zaterdagavond. Er is een live bandje die allerlei cover nummers speelt en uiteraard passeert ook “Down Under” van Men at Work de revue. Uiteindelijk breien we er rond een uur of 1 een einde aan.

Vandaag gaan we naar Mole Creek waar de marakooba caves liggen. Deze grotten zijn in een periode van miljoenen jaren ontstaan, zelfs toen Tasmanie nog bij het grote supercontinent behoorde en veel dichter bij de evenaar lag.

We zien mooie rotsformaties met stalagtieten, stalagmieten, wat fossieltjes en wanneer de lichten uitgaan ook een grote verzameling gloeiwormen op het plafond. Het is net alsof je naar een sterrenhemel kijkt. Barend vermoedt dat ze een verzameling LED lampjes hebben geinstalleerd.

Omdat we aan het einde van de middag al bij de boot moeten zijn gaan we weer terug naar Devonport en doen we daar nog een wandeling door de stad. Overdag is het nog wel aardig druk met mensen en er is hier ook een winkelstraatje in Europese stijl. Buiten deze winkelstraat om komt het op ons toch maar over als een saai stadje.

Rond half zes melden we ons bij de boot die om half acht het ruime sop zal kiezen. Doordat het eten niet zo super was aan boord hebben we maar even wat gegeten bij de subway. Morgenochtend gaan we na aankomst in Melbourne richting The Great Ocean Road.

We vertrekken op tijd richting Cradle Mountain. Het is bijna 4 uur rijden vanaf hier en we rijden door een landschap met veel heuvels wat bij vlagen doet denken aan Engeland of Ierland. Na drie kwartier komen we aan in het plaatsje Ross wat bestaat uit een lange straat met aan het begin een kerk en voorderest wat huisjes en winkeltjes. Voor de kerk zien we een monument en gedenkstenen van de oorlogsslachtoffers die uit dit dorp zijn gekomen. Zo was er o.a. Sgt. Lewis McGee van de 40e Australische infanterie die de Victoria Cross heeft gekregen voor zijn diensten in Ypres, Belgie. Hij heeft dit helaas niet meer mee kunnen krijgen.