We hoeven pas om 12:00 uit te checken dus doen deze ochtend lekker rustig aan.
Chicago zit er alweer op, vandaag gaan we richting Santa Clarita bij Los Angeles.
We nemen de metro naar O”Hara en komen ruim op tijd aan. Was ik in New York de enige met problemen in de reservering, deze keer staat Els ook niet vrijgegeven.
Het blijkt dat de plaatsen wel gereserveerd zijn maar de betaling in het oude systeem wel, maar in het nieuwe systeem niet staat vermeld .
Als we bij de gate zitten te wachten zien we hoe onze koffers het vliegtuig in gaan.
We vliegen naar Long Beach, een vlucht van ongeveer 4½ uur. De klok gaat ook weer
2 uur terug dus we zitten nu op 9 uur tijdsverschil met Nederland.
Long Beach is een klein vliegveld en dat heeft zijn voordelen. Als we het vliegtuig via de trap verlaten hebben lopen we door de terminal naar buiten om onze koffers van de band te pakken.
Daarna steken we de straat over en staan in een gebouwtje waar alle autoverhuurbedrijven zitten.
We kunnen kiezen uit een alweer een Mazda 6 of een upgrade naar luxery klasse met $ 212,- bijbetaling.
We nemen de Mazda, hoewel deze auto voor Amerikaanse begrippen erg basic is uitgevoerd.
Als de Tom-Tom geïnstalleerd is kunnen we zo het terrein afrijden. Toch maar even gevraagd of dat wel goed gaat want normaal wordt je aan de uitgang gecontroleerd.
Na een uurtje komen we aan bij ons hotel in Santa Clarita.
Het is inmiddels 22:30 dus vanavond doen we niet veel meer.

Na het ontbijt in het hotel gaan we richting Skydeck van de Willis Tower, vroeger Searstower geheten. Onderweg raken we alweer in gesprek met een hele aardige Amerikaan. Hij dacht dat ik mijn bedrijf aan SaraLee verkocht had en daarom 4 weken vakantie kon vieren. Een beetje spraakverwarring dus. Evengoed snapt hij niet dat wij zoveel vakantie hebben, hij heeft daar geen tijd voor want er moeten mondjes gevoed worden, dus werkt hij 6 dagen per week.
Terloops wordt ook nog even het harde spel van Nederland tegen Spanje aangehaald.

Bij het skydeck aangekomen zijn we snel boven want het is nog vroeg. Het uitzicht is goed en vooral de Ledge Experience slaat aan. Kort omschreven zijn het uitbouwen aan de toren, maar dan volledig van glas. Goed om je hoogtevrees te testen want je staat toch zo’n 409 meter hoog op een glazen plaat.
Na deze spannende ervaring is het tijd om even bij te komen bij Starbucks.
We gaan op het terras zitten maar moeten alles vasthouden omdat het anders wegwaait.
Het is wel erg warm dus een windje is welkom.
We wandelen door de Loop en lopen continu naar boven te kijken.
De architectuur in Chicago is erg mooi. Aan het eind van de middag gaan we even bijkomen op de hotelkamer. We hebben inmiddels toch alweer zo’n 7 uur gelopen dus de vermoeidheid slaat toe.

Na de korte pauze gaan we op weg naar The Cheesecake Factory om te eten.
Het is erg druk en we krijgen een pager mee voor als we aan de beurt zijn. Omdat we erg veel politie en dranghekken zien blijven we buiten staan om te kijken wat er aan de hand is.
Al snel gaat het gerucht dat President Obama straks langs komt rijden.

Als het moment bijna daar is gaat natuurlijk de pager af, maar we besluiten om te blijven staan. Dit maak je niet veel mee. Een paar minuten later is het zover en komt een lange stoet voorbij racen. Er rijdt zelfs een ambulance mee. Wel gaaf om mee te maken, al krijg je Obama niet te zien want alle ramen zijn geblindeerd.

Als de stoet voorbij is gaan we binnen kijken of onze reservering nog geldig is, maar er blijken meer mensen buiten gestaan te hebben. Vijf minuten later worden we naar onze tafel gebracht en kunnen we bestellen.
Na het eten lopen we door de zwoele avond naar het hotel. Chicago is een erg leuke stad.

Het is nog donker als de wekker gaat. Als we gedoucht hebben gaan we op weg naar JFK
Het is een rustige rit zonder oponthoud of verkeerd rijden dus na een uurtje komen we op Long Island aan. Onderweg nog over de Verrazano Bridge gereden, erg spectaculair met zicht op Manhattan.
Nog even aftanken bij BP en de auto ingeleverd bij Hertz. Dan met de airtrain naar de nieuwe terminal van JetBlue. Bij het inchecken blijken Jennifer en Els wel een ticket te hebben, maar mijn ticket is niet vrijgegeven.
De supervisor wordt erbij gehaald en na een kwartiertje moeilijk kijken en tikken op de computer rolt mijn ticket er ook uit. Blijkt dat men in februari is overgegaan op een nieuw computersysteem en de data niet helemaal goed gemigreerd is.
Even krijg ik een dejavu, Las Vegas 2001.
Als we door de veiligheidscheck zijn zoeken we een stek om te ontbijten, want daar hebben we nog geen tijd voor gehad.
De nieuwe terminal van JetBlue is van alle gemakken voorzien, dus dat is geen probleem.
Onze vlucht gaat 10 minuten later boarden, maar als iedereen zit krijgen we te horen dat er door het slechte weer boven Chicago vertraging is ontstaan. De duur van de vertraging loopt gestaag op tijdens het overleg met de vluchtleiding. Volgens de laatste mededeling zouden we 1,5 uur moeten wachten en we mochten niet van boord. Ik moet zeggen dat we goed geïnformeerd worden. Els begint ondertussen peentjes te zweten, en ziet het niet echt meer zitten.
Uiteindelijk kiezen we om 11:10 het luchtruim en valt het allemaal erg mee.

Er is wat meer turbulentie, maar zelfs Els vond het wel meevallen.
In Chicago pakken we de metro naar de stad. De metro stopt in de terminal, en voor maar $ 2,25 pp zit je in het centrum. Als we uitstappen spettert het iets, maar is het vooral erg warm. Twee blokken verder is ons hotel. We droppen de bagage en gaat de stad in. Ondertussen gaat het spetteren over in forse regen. We duiken Hardrockcafe in en gaan wat eten en als we buiten komen is het stralend weer. Er lopen zeer veel mensen met shirts van de Cubs, en ik vraag aan iemand wat ze gespeeld hebben.
Het is een Amerikaan uit Texas en we raken aan de praat. Hij heeft zelf ook behoorlijk wat van Europa gezien en is ook een paar keer in Holland geweest. Hier kon Els even goed oefenen met haar Engels. Als we ‘s avonds in het hotel zijn raakt ze weer in gesprek met iemand en zo komen we te weten dat Obama in town is. Hij kon ons zeker niet missen. Het blijkt dat hij heeft gedineerd in een restaurant in het River North district.
Daar zitten wij ook al hebben wij er niets van meegekregen.
Ik ga nog wat aan de website werken , want daar hadden we nog geen gelegenheid voor gehad. De foto’s komen nog daar ontbreekt de tijd voor.

We staan bijtijds op want we gaan vandaag de auto ophalen. Dat doen we op Ronald Reagan Airport, dus we kunnen de metro nemen.
We checken uit bij het hotel en gaan op pad.
Bij Hertz halen we een Mazda 6 op.
Na de wagen uitvoerig op schade gecontroleerd te hebben gaan we op pad.
We komen direct in de ochtendspits dus het is opletten.
Als we uit de drukte zijn zoeken we een stek om te ontbijten, maar echt veel komen we niet tegen.
Uiteindelijk eten we wat bij Dunking Donuts, niet echt bijzonder dus vandaag.
Na een mooie trip door Pennsylvania komen we bij Intercourse in het Amish gebied.
We boeken een buggy ride bij Aaron & Jessica en mogen vandaag op de bok zitten.
Als de paarden hun staart optillen is het beter even je neus dicht te houden, wordt ons aangeraden.
Na de tour eten we wat in het Amish restaurant, en dat staat voor veel lekker eten voor weinig geld.
Inmiddels is het 33 graden, dus we zetten de airco weer aan op weg naar New Jersey.
Onderweg is er een vrachtwagen gekanteld en staat er een enorm lange file.
Gelukkig op de andere rijbaan dus wij hebben er geen last van.
We besluiten wel om morgen iets eerder te vertrekken naar JFK, want je zal door zoiets je vlucht maar missen.
Aan het begin van de avond checken we in bij Motel 6 Piscataway New Jersey.

Na een zeer goede nachtrust staan we bijtijds op want we hebben een druk programma.
Na het ontbijt gaan we richting Capitool. Het is lekker weer, 25 graden en niet te veel zon.
Ideaal weer om de stad te verkennen.

Later krijgen we wat spetters regen maar dat is gelukkig maar even. Via de Mall met zijn vele monumenten lopen we richting Lincoln Memorial.
We hebben laatst weer eens de dvd box van North en South gekeken, dus we snappen precies wat deze president voor de Verenigde Staten betekend heeft.
Het is ook nu weer erg druk bij het imposante monument.
Omdat inmiddels de zon weer volop is gaan schijnen raken we behoorlijk dorstig, dus we gaan eerst wat drinken. Daarna vervolgen we onze weg naar Arlington. Het blijkt ook nu weer dat de afstanden op de kaart korter lijken dan in de praktijk blijkt.
We lassen daarom een korte rustpauze in bij het bezoekerscentrum.
Het stilzitten van gisteren wordt vandaag wel gecompenseerd.

Na ons bezoek nemen we de metro naar de Washington Zoo.
Dat valt wat tegen, want door de warmte en de renovatie zijn er niet veel dieren te zien.
In het binnenverblijf hebben we wel de panda’s kunnen bekijken, maar echt actief waren ze niet.
Een enkeling, en dat is niet de reisleider :-), heeft wat problemen met de zwaarte van programma dus we nemen alweer de metro naar het Witte huis.
Het is inmiddels wat afgekoeld en heerlijk weer geworden als we richting het hotel gaan.
Zoals al eerder opgemerkt verkijk je je wel eens op de afstanden, maar ook de Washington University blijkt een aardige omvang te hebben. We hebben dus weer het gebruikelijke stukje om gelopen.

Nadat we een flesje wijn en een sixpack gescoord hebben zakken we om 21:00 heerlijk onderuit op de hotelkamer.

Gisteren hebben we de koffers gepakt en is alles nog een keer gecontroleerd.
Jochem, ons konijn, is bij de buren gebracht voor een logeerpartij.

Vandaag gaat onze vakantie eindelijk beginnen.
Op Schiphol blijkt dat een van de koffers te zwaar is, en omdat we geen zin hebben om
€ 100 bij te betalen, gaan we de bagage anders verdelen.
Als de koffers uiteindelijk richting bagagekelder gaan is het tijd voor een bakkie met de wegbrengers.

Bert had het over een stresstest bij de banken, dit was een stresstest voor Theo.
Uiteindelijk kiezen we om 14:20 het luchtruim en na een goed verzorgde en rustige vlucht komen we om 6:00 pm aan in Washington DC .
Omdat we voor slecht weer moesten uitwijken is dat een half uur later dan schema.

Het douaneproces duurt wat lang dus als we uiteindelijk bij de band komen staan onze koffers al klaar.

Om 18:45 nemen we bus 5A naar Rosalyn metrostation. Dat is de goedkoopste verbinding, $6, per persoon, maar let wel op dat je gepast betaalt, want je krijgt geen wisselgeld.
Om 19:30 komen we aan bij ons hotel, de George Washington University Inn.

Dit hotel is gelegen bij het Watergate gebouw in een rustige studentenbuurt.
Je moet het altijd maar afwachten, maar ook deze keer blijkt dat we een goede keuze gemaakt hebben

Helaas, de vakantie zit er al weer bijna op.
Als we de parkeergarage van het hotel uitrijden worden we bijna vol in de flank geraakt door een achteruitrijdende beller. Het was dan wel niet onze schuld geweest maar het levert toch wel ongewenste vertraging op.
Binnen 3 keer afslaan zitten we op de Interstate 5 naar Tacoma.
Dat is toch wel mooi in de V.S., de snelwegen lopen zowat door de stad, terwijl je daar lopend op straat niet zoveel van merkt.

Binnen 20 minuten zijn we bij Avis waar men de oneway fee liever in euro’s dan in dollars wil hebben. Omdat de aangeboden koers gunstig is vinden we dat geen probleem.
Als we bij de gate een kopje koffie halen wordt er al met boarden begonnen.
We drinken onze koffie rustig op en gaan aan boord en al snel blijken we met enig ruilen toch nog naast elkaar te kunnen zitten.

Het is een rustige vlucht, geen turbulentie of medepassagiers die telkens in de bagage staan te graaien. De crew is attent en zelfs voor wat betreft de catering hebben we deze keer geen klachten.
We landen om 07:11 op de polderbaan, maar het duurt nog tot 07:40 voor we het vliegtuig kunnen verlaten. Bij de bagageband liggen onze 3 koffers op kop, alles zit wel heel erg mee deze keer.  De 3 douaniers laten gelukkig onze aankopen ongemoeid. Als we in de hal komen worden we opgewacht door Bas en Peter.

Nog even wat napraten en dan naar huis om de jetlag te verwerken en na te genieten van een zeer mooie reis.

Vandaag de laatste dag in Seattle. Tijd om onze slag te slaan bij Macy’s. Als je bij Macy’s naar de servicebalie gaat en je paspoort laat zien krijg je een kortingskaart.
Dit noemen ze een International Savings Card en je krijgt dan 11% korting op al je toch al zo goedkope aankopen. Altijd handig.

Nadat we de aankopen op de hotelkamer gelegd hebben is het inmiddels tijd om in te checken voor onze vlucht van morgen. Als we onze plaatsen proberen te wijzigen is er iemand ons net te snel af. De eerste 2 stoelen krijgen we gewijzigd maar de derde keuze is opeens bezet. Daarom alles maar weer terug gezet. We zitten nu achter elkaar omdat de gangplaatsen bij Northwest Airlines voor premium leden bestemd zijn.
Misscchien dat er morgen tijdens de vlucht wat te schuiven is want zo te zien is de vlucht niet volgeboekt. Het zijn echter allemaal losse plaatsen.

Nadat we een bakkie gedaan hebben bij Seattle’s Best Coffee gaan we richting Pike’s Market. Het is een gezellige boel, vooral de viskraam trekt veel belangstelling.
Buiten staan ook veel straatartiesten. Een groep gospelsingers valt ons op en we blijven even staan luisteren. Ze zingen over iets wat je de hele dag nodig hebt en wij maar denken dat ze het over een telefoon hebben.

Nadat we een tijdje rondgelopen hebben door het centrum gaan we richting de Space Needle. Het is erg mooi weer en we kunnen boven mooie foto’s maken. Als we over het bordes lopen krijgen we uitleg van een gids. Altijd leuk als je weet waar je naar kijkt.

Na afloop gaan we eten bij een sportcafé in de buurt. De serveerster vind het waarschijnlijk vreemd dat ik Budweiser bestel want we krijgen gelijk een smaaktest van diverse biersoorten. Er zit een biertje bij wat wel redelijk smaakt maar toch bestel ik een Bud.

We gaan ’s avonds met de monorail terug naar het centrum, een ritje van nog geen 2 minuten. Daarna gaan we proberen om onze aankopen in de koffers te krijgen.

Vandaag gaan we naar Boeing om de tour door de fabriek te maken. Als we bij The Future of Flight de kaartjes laten uitprinten staat de reserving van 2006 ook nog in de computer.

We beginnen met de tentoonstelling beneden en gaan om 12:00 de tour doen.
Als we klaar staan om de zaal in te gaan worden we aangesproken door een mevrouw. Het blijkt dat ze ons heeft horen praten en dat ze getrouwd is met een Nederlander.
Ze woont in Seattle en gaat met een kennis ook de tour doen.

We hebben vandaag een groot gezelschap waardoor we met 2 bussen gaan.
Na een korte film over de betekenis van Boeing voor de reiswereld gaan we richting de bus.  Het blijkt dat van elke 4 vliegtuigen van de wereld luchtvloot er 3 van Boeing zijn.

We rijden richting de productiehallen welke zo groot zijn dat ze vermeld staan in het Guiness Book of World Records. De tour blijkt uitgebreid te zijn. Eerst bezoeken we 2 hallen waar de 747 geassembleerd wordt. Daarna pakken we de bus, rijden naar de andere kant van het terrein en gaan kijken naar de productielijnen van de 777 en het nieuwste model, de 787 Dreamliner.

Zoals het zich nu laat aanzien gaat eind 2008 de eerste serie testvliegen. De eerste aflevering is gepland voor het najaar van 2009. Maar dat kan altijd nog wijzigen hebben we ervaren. Als we terugrijden zien we nog hoe een 787 getest wordt. Op de grond wordt de belasting van duizenden uren vliegen nagebootst, zeg maar de Ikea kastjes test methode.

Ook is er inmiddels een Dreamlifter gearriveerd, dit is een aangepaste 747 welke de onderdelen voor de 787 ophaalt over de hele wereld. Ook staat de eerste 777 vrachtuitvoering op het platform.

Al met al weer een bijzonder leuke ervaring. We rijden terug richting Seattle en komen door het late tijdstip in de spits file terecht. Het verkeer hier is toch wel een stuk drukker. ’s Avonds eten we bij The Cheesecake Factory een heel leuk en goed restaurant.
Morgen laten we de auto staan. Onze laatste dag in Seattle gaan we lekker lopen.

Als zondags even na 8 uur wegrijden uit San Francisco is het nog erg rustig op de weg.
We verlaten de stad via de dubbeldeks Bay Bridge en rijden richting Sacramento.
Na een uur of 2 stoppen we om te ontbijten. We schieten lekker op en al snel bereiken we het mooie Oregon.

Hier komen niet zoveel toeristen, terwijl dit toch een heel mooie staat is.
Ongemerkt schieten we lekker op maar als we in een flinke file belanden besluiten we een hotel voor de nacht op te zoeken.
We zitten al bijna in Portland. De volgende dag hebben we tijd om de toeristische route te nemen als we de laatste etappe naar Seattle rijden. We bezoeken het centrum van Portland, we rijden wat door een paar woonwijken en bezoeken een Walmart.
Ruim op tijd bereiken we ons hotel, The Red Lion, aan 5th Avenue midden tussen de winkels, hartje centrum.
Als we op het terras van het restaurant gaan staan kunnen we Macy’s zien. Dit zal de dames toch wel aanspreken.
Als we de spullen op de kamer gezet hebben gaan we de stad in.
We zitten vlakbij de beroemde bibliotheek, een ontwerp van Rem Koolhaas.

Als we ’s avonds een sportcafé opzoeken om wat te eten staat er een bordje, no minors allowed. We kunnen dus niet in het gezellige gedeelte bij de bar zitten, maar wel aan een tafeltje buiten dat gebied.
Omdat het happy hour is krijgen we onze drankjes voor half geld en het is geen probleem dat Jennifer bij ons zit. Dat is wat je noemt een krom alcoholbeleid.